در سوگ امام جواد (ع)

ناگهان ذوق ، مرا بُرد به جائی که جوابم آنجاست ؛ کعبه ی عشق و سخا ؛ مظهر لُطف و صفا ؛ محورِ دشتِ دعا ؛ بهترین ذکرِ شفا ؛ همه از جُودِ جواد است به رمزی که نهان می باشد !

             خاطرم در نفسِ باغِ بزرگی پیداست

              جلوه یِ جُود و عطائی آنجاست

             و نگاهش چو سلامی زیباست ...

او جواد است که چون خورشید است !

در دلِ کوثر و احسان و خراسان امشب

غربتِ غم زده ام جاری شد

و نگارم شده چون عشقِ خدا

پیشِ سِبط طاها ،

           با نوائی که مرا می بیند ...

من که با ذکر و تولّا امشب

می روم عرش ، که لطفی ز نگارش بینم

می روم تا نگهم را به نگاهش بینم

چون همان سائلِ دیرینه ی درگاهِ وصالش هستم !

و من

با دلِ خود ، به بلندایِ حضورش که دعا می کردم

خاطرم عطرِ نوائی شد و او را دیدم !

من به خود می گفتم ؛

چه بزرگ است خدایا امشب

چه عزیزاست به نامش مذهب

و بنازم ثمراتی که دُعایش دارد !

ناگهان ذوق ، مرا بُرد به جائی که جوابم آنجاست ؛

کعبه ی عشق و سخا

مظهر لُطف و صفا

محورِ دشتِ دعا

بهترین ذکرِ شفا ؛

همه از جُودِ جواد است به رمزی که نهان می باشد !

سرورِ عرصه ی ماست

او که افروخته است

او که در ساحلِ مهتاب ، عیان می باشد

او که در ذکر و دعایِ نفسِ دوست ، جوان می باشد ...

و بسان حیرت و زخمی که توانم داده ست

کاظمین را به سخاوت هایش ،

                          دیده ام چون کعبه ...

.......................

محمدرضا جعفری