مُژده خواهم که گُلِ نرگسِ زیبا آمد !

مُژده خواهم که گُلِ نرگسِ زیبا آمد !

تا در این صُبحِ قشنگ

بهترینِ هدیه یِ عرش

چو نگینی بر فرش

پیشِ چشمانِ همه باز و شکوفا بشود !

که خدا می داند

با نگاهِ نابّ اش

عندلیبانِ همه در پروازند

نغمه ها همچو دل انگیزترین آینه ها پیدایند

دل و جان همدمِ و هم آوازند

چهره ها رخشان اند

موج ها آرام اند

آب ها آزاد اند
چشمه ها شیرین اند !

 

آسمان از قفسِ تنگ ، رها گردیده ست

دلِ هر چلچله‌ دریایِ صفا گردیده ست ؛

منبعِ فيض و جوانمردى و احسان پیداست

مهرِ مولایِ عزیزان رعناست ،

جام هایِ دلِ ما مثلِ بُلور

شعرمان شعرِ ظهور

گنج ها بی پایان

آفتابش تابان

دست ها سویِ اُفق چون باران

و کنون

فصل ها جُمله بهاران شده اند !

و همه می دانند

وارثِ تاجِ نبی

که چنین رحمانی ست

همه از نسلِ علی ست !

و به سودایِ گُلِ سُرخ قسم

با سفیری شاداب

و نگاهِ مهتاب

در همین لحظه یِ شاد

صحبتِ گل ها را

می توان با نظری معنا کرد ،

تا که خورشیدِ رُخِ زیبایش

               پُشتِ آدابِ دعا سر بزند !