خواب روی سیمان سرد؛ روایت دو امدادگر پس از ده ساعت نبرد با سیل
پایگاه خبری آوای رودکوف:سرما هنوز در استخوان‌هایشان مانده بود. باران بند آمده بود، اما خیسی لباس‌ها نه. کف حیاط اداره، برایشان حکم پناه داشت؛ نه تختی، نه پتوئی، فقط چند دقیقه مکث برای زنده‌ماندنِ دوباره. همان‌جا، روی سیمان سرد، چشم‌ها بسته شد؛ نه از بی‌خیالی، فقط برای اندکی توان، تا دوباره برخیزند و به دل حادثه برگردند.
آن شب، آب فقط دیوار خانه‌ها را نلرزاند؛ زمان را هم از نفس انداخت. در عباس‌آباد، جایی که همه‌ی مسیر آب به یک نقطه ختم می‌شد، چند خانه در محاصره سیلاب گرفتار شدند. تیم سه‌نفره‌ی امداد، آرام و بی‌صدا وارد صحنه‌ای شد که بیشتر شبیه نبرد بود تا مأموریت. آب بالا آمده بود، هوا سرد بود و ساعت‌ها، بی‌وقفه، کار ادامه داشت.
سامان پرند، یکی از همان دو امدادگری است که بعدها تصویر خستگی‌شان، حرف‌های زیادی زد. هشت سال از زندگی‌اش را با آژیر، باران، جاده و دعا گره زده است. هفت سال بی‌چشمداشت، و حالا رسمی؛ اما سختی، فرقی بین داوطلب و حکم نمی‌گذارد. او می‌گوید خانه‌ای که به آن رسیدند، در پایین‌ترین نقطه روستا بود؛ جایی که آب مسیرش را پیدا کرده بود. ده ساعت مبارزه با آب، با پمپ، با دست، با امید. لباس‌ها خیس، بدن‌ها لرزان، اما مأموریت ناتمام.
وقتی برگشتند، نه توانی برای حرف بود، نه جانی برای تعویض لباس. همان‌جا افتادند. خواب، نه از سر آسایش، که از فرط خستگی آمد. یک مکث کوتاه؛ پیش از مأموریت بعدی.
در این مسیر، داغ هم کم ندیدند. سامان از همکار از‌دست‌رفته‌ای حرف می‌زند که کنار مردم ایستاد و دیگر برنگشت. می‌گوید درد دارد، اما ایستادن را متوقف نمی‌کند. در این شغل، چیزی هست که خستگی را می‌شوید و می‌برد؛ دعای خیری که مردم زیر لب می‌گویند، وقتی خانه‌شان از آب خالی می‌شود.
علی‌اکبر حسینی، امدادگر جوان گروه، عملیات عباس‌آباد را دقیق‌تر روایت می‌کند. او شش سال است در این مسیر است، با اینکه فقط ۲۰ سال دارد. می‌گوید آن خانه انگار مقصد همه‌ی آب‌های کوه شده بود. ابتدا باید راه ورود آب بسته می‌شد؛ خاک‌ریز، بستن شکاف دیوار، بعد تخلیه. کم‌نیرو بودند، تجهیزات سنگین بود و زمان، کش می‌آمد. ده ساعت و نیم ایستادند تا خانه کمی نفس بکشد. حتی بخشی از دام‌ها را هم از آب بیرون آوردند.
اما پایان مأموریت، پایان کار نبود. درد در شانه‌ها مانده بود که زنگ بعدی خورد. یک ساعت و اندی خواب، بعد حرکت.
در روزهایی که باران بی‌وقفه می‌بارید، این دو فقط با سیل درگیر نبودند؛ تصادف، آب‌گرفتگی، مأموریت‌های پشت‌سرهم. خستگی جسمی، همیشه بود، اما اشتیاق کمک، پررنگ‌تر.
این‌ها قهرمانان بی‌سکوی تشویق‌اند؛ کسانی که وقتی شهر می‌خوابد، بیدارند. هنوز هم اگر باران ببارد، اگر آب بالا بیاید، اگر جایی چراغ خانه‌ای رو به خاموشی برود، آن‌ها دوباره بلند می‌شوند؛ حتی اگر باز هم کف حیاط، تنها جای استراحتشان باشد.
و این بود روایت «خواب روی سیمان سرد»؛ تصویری از خستگی امدادگران هلال‌احمر که حتی در اوج بحران، زمین خوردند اما ایستادن را رها نکردند.
