" اللَّهُمَّ کُنْ لِوَلِیِّکَ الحُجَهِ بنِ الحَسَن صَلَواتُکَ علَیهِ و عَلی آبائِهِ فِی هَذِهِ السَّاعَهِ وَ فِی کُلِّ سَاعَهٍ وَلِیّاً وَ حَافِظاً وَ قَائِداً وَ نَاصِراً وَ دَلِیلًا وَ عَیْناً حَتَّی تُسْکِنَهُ اَرْضَکَ طَوْعاً وَ تُمَتعَهُ فِیهَا طَوِیلا
پایگاه خبری آوای رودکوف:تورم هر روز سفره مردم را کوچکتر میکند، گرانی از بازار تا خانهها نفوذ کرده و احتکار، آشکارا نفس معیشت را گرفته است؛ اما پرسش ساده اینجاست: چرا سکوت؟
نظارت چه شد؟ مسئولیتپذیری کجاست؟ ریاست و مدیریت اقتصادی کشور دقیقاً در برابر این فشار سنگین بر مردم چه برنامهای دارد؟
قشر ضعیف، کارمندان، بازنشستگان و حقوقبگیران ثابت، دیگر توان تطبیق با قیمتها را ندارند. درآمد ثابت مانده، اما هزینهها افسارگسیخته بالا میروند؛ این شکاف، نه طبیعی است و نه قابل توجیه. مردم احساس میکنند در این میدان نابرابر، تنها ماندهاند.
سؤال مهمتر این است: آیا واقعاً راهحلی وجود ندارد؟
اگر وجود دارد، چرا اجرا نمیشود و اگر ندارد، چرا از تجربه دیگران استفاده نمیکنیم؟
به کشورهای دیگر نگاه کنید.
در چین – بر اساس گزارشهای رسمی – سالهاست ثبات نسبی قیمتها حفظ شده و دولت با ابزارهای دقیق، اجازه جهشهای بیمنطق را نمیدهد.
در مالزی، نظام نظارتی و مدیریت زنجیره تولید تا مصرف طوری طراحی شده که امکان احتکار و بازی با قیمتها به حداقل برسد.
در بسیاری از کشورها، دولتها بهجای توصیه اخلاقی، قدرت حاکمیت اقتصادی خود را اعمال میکنند؛ با داده، برنامه، انضباط و پاسخگویی.
پس چرا ما فقط سخنرانی میکنیم؟
چرا شعار جای سیاست عملی را گرفته؟
چرا بهجای تصمیمهای سخت، مدام به مردم توصیه میشود «صبر کنند»؟
اگر تیم اقتصادی کشور نیاز به الگو دارد، بفرستیدشان ببینند؛ چین، مالزی یا هر کشوری که توانسته تورم را مهار کند. دیدن از نزدیک، بهتر از دهها بخشنامه و جلسه است.
اقتصاد را با شعار، توصیه و امیدواری مدیریت نمیکنند؛ با تصمیم، نظارت و شجاعت مدیریت میکنند.
در قرآن کریم نیز به روشنی آمده است که انسان، هم به معاش نیاز دارد و هم به معاد.
معاشِ آشفته، ایمان را فرسوده میکند و بیعدالتی اقتصادی، جامعه را از درون تهی میسازد. وقتی مردم زیر بار گرانی خم شدهاند، ارجاع مداوم به نصیحت، بهجای اقدام، نه پاسخ است و نه راهحل.
مردم انتظار معجزه ندارند؛
انتظارشان مدیریت، نظارت واقعی و برخورد قاطع با رانت، احتکار و بیانضباطی اقتصادی است.
انتظار دارند کسی دردشان را بفهمد، نه اینکه فقط دربارهاش سخن بگوید.
به داد مردم برسید.
شعارها را کم کنید.
توصیهها را کنار بگذارید.
و اقتصاد را، نه در تریبونها، که در میدان عمل نجات دهید.