نهضت سوادآموزی؛ میراثی ماندگار که نیازمند بازنگری امروز است
پایگاه خبری آوای رودکوف:۷ دی، سالروز تشکیل نهضت سوادآموزی به فرمان امام خمینی (ره)، یادآور یکی از اقدامات ماندگار و تاریخی انقلاب اسلامی در مسیر عدالت آموزشی و توانمندسازی اجتماعی است.
نهضت سوادآموزی قطعاً یکی از آرمان‌های مقدس جمهوری اسلامی ایران می‌باشد؛ نهادی که در سال‌های آغازین انقلاب، با تکیه بر روحیه جهادی، مردمی و انقلابی، توانست گام‌های بلندی در ریشه‌کنی بی‌سوادی و ارتقای آگاهی عمومی بردارد.
بی‌تردید، دغدغه آموزش و آگاهی عمومی در ایران سابقه‌ای طولانی دارد.
از فعالیت‌های آموزشی مبلغان مسیحی لازاری و شکل‌گیری نخستین مدارس نوین در شهرهایی چون ارومیه و تبریز، تا تأسیس مدرسه رشدیه به همت میرزا حسن رشدیه در سال ۱۲۶۷ خورشیدی، و سپس تحولات بنیادینی که پس از انقلاب مشروطه و تصویب اصول قانون اساسی در زمینه آموزش اجباری و همگانی رخ داد، همواره آموزش به‌عنوان ستون پیشرفت کشور مورد توجه بوده است.
پس از پیروزی انقلاب اسلامی، حضرت امام خمینی (ره) با درک عمیق از آسیب‌های اجتماعی، فرهنگی و اقتصادیِ بی‌سوادی، فرمان تاریخی بسیج سوادآموزی را صادر کردند و در هفتم دی ۱۳۵۸، سازمان نهضت سوادآموزی با هدف باسواد کردن خیل عظیم بی‌سوادان کشور شکل گرفت.
انتصاب حجت‌الاسلام والمسلمین محسن قرائتی به‌عنوان نماینده امام (ره) و تصویب اساسنامه این سازمان در سال ۱۳۶۳، نشان‌دهنده اهمیت راهبردی این نهضت در نگاه نظام جمهوری اسلامی بود.
اما گفتن این واقعیت نیز از سر دلسوزی و وفاداری به آرمان‌های انقلاب است که هر نهاد انقلابی، اگر با تحولات زمان، نیازهای نو و واقعیت‌های اجتماعی همگام نشود، ناخواسته از اثرگذاری اولیه خود فاصله می‌گیرد.
امروز، با گسترش پوشش آموزش رسمی، تغییر الگوهای یادگیری، رشد فناوری‌های نوین و کاهش محسوس جمعیت بی‌سواد به معنای کلاسیک، این پرسش به‌صورت طبیعی و کارشناسی مطرح می‌شود که:
آیا ساختار فعلی نهضت سوادآموزی همچنان با همان ماموریت و قالب گذشته، کارایی پیشین را دارد؟
بیان این دغدغه، نه از سر مخالفت با یک نهاد انقلابی، بلکه از سر حفظ شأن، امانت و میراث امام راحل (ره) است.
چه‌بسا بهترین تکریم نهضت سوادآموزی آن باشد که با یک بازنگری شجاعانه و عالمانه، مأموریت آن یا در ساختارهای کارآمدتر آموزشی ادغام شود، یا با ماموریتی نو و متناسب با نیازهای امروز جامعه، تعریف تازه‌ای پیدا کند؛ تا نام و یاد این نهاد بزرگ، گرفتار تکرارهای کم‌اثر و فرساینده نشود.
نهضت سوادآموزی در آغاز انقلاب، وظیفه تاریخی خود را با افتخار انجام داد و ثمرات آن در حافظه جمعی ملت ایران ثبت شده است.
پاسداشت آن خدمات، امروز شاید بیش از هر چیز، در تصمیم‌های مدبرانه، کم‌هزینه و آینده‌نگر جلوه‌گر شود؛ تصمیم‌هایی که هم به عقلانیت نظام کمک کند و هم از سرمایه‌های نمادین انقلاب صیانت نماید.
نهضت سواد اموزی باید تعطیل شود تا گذشته ان نیک بماند 
