شاکرانه‌ای برای بارانی که امید را زنده کرد
پایگاه خبری آوای رودکوف |
باران خوبی بارید؛
بارانی که فقط خاک تشنه را سیراب نکرد، بلکه دل‌هایی را که زیر بار نگرانی خشکسالی خم شده بودند هم جان تازه‌ای بخشید. چشمه‌ها جاری شدند و زمین، دوباره نفس کشید.
روزهایی را به یاد می‌آورم که دیر باریدن باران، نگرانی مشترک همه شده بود و بسیاری از خشکسالی پیش‌رو سخن می‌گفتند. در همان روزها دوستی گفت:
اگر بنا بود نعمت‌های الهی تنها بر اساس شایستگی ما بندگان نازل شود، بی‌گمان بسیاری از این برکت‌ها از ما دریغ می‌شد.
و همین‌جا است که مفهوم رحمت پروردگار معنا پیدا می‌کند؛
لطف خداوند فقط شامل حال انسان‌ها نیست. زمین، چشمه‌ها، پرندگان، جانوران و همهٔ مخلوقات، در دایرهٔ این رحمت جای دارند.
باران آمد؛
نه به حساب شایستگی ما، بلکه به وسعت مهربانی او.
آمد تا یادمان بیاورد حتی وقتی امیدها کم‌رنگ می‌شوند، رحمت الهی راه خودش را پیدا می‌کند.
این نوشته انکار سختی‌ها و خسارت‌ها نیست؛
شکرانه‌ای است برای نعمتی که بارید،
برای زمینی که جان گرفت،
و برای خدایی که پیش از آنکه ما شایسته باشیم، مهربان است.
الهی به رحمتت شکر 
