رحیم، زیر برف ماند؛ تا دیگران زنده برگردند
پایگاه خبری آوای رودکوف|
بعضی رفتن‌ها،
آدم را پیر می‌کند.
نه چون ناگهانی‌اند،
چون خیلی مظلوم‌اند.
رحیم مجیدی‌مِهر،
در دل برف جان داد…
نه با فریاد،
نه با گلوله،
نه با هیاهوی خبرها.
آرام،
ساکت،
در سرمایی که استخوان را می‌شکند و دل را یخ می‌زند.
تصورش سخت است…
این‌که مردی ایستاده باشد وسط کولاک،
نفسش ببُرد،
دست‌هایش بی‌حس شود،
اما پا پس نکشد.
این‌که بداند اگر بماند، شاید دیگر صبحی نبیند
و باز هم بماند.
چه کسی می‌تواند بفهمد
لحظه‌ای را که سرما، آرام‌آرام،
زندگی را از تن انسان می‌گیرد؟
نه یک‌دفعه…
ذره‌ذره…
با درد،
با انتظار،
با سکوت.
می‌گویند چهار نفر نجات پیدا کردند.
همین جمله، دل آدم را جر می‌دهد.
یعنی چهار نفر زنده ماندند
چون یکی جا ماند.
چون یکی خودش را جلوی مرگ گذاشت
تا دیگران برگردند.
رحیم،
تنها برادر بود…
یعنی حالا یک خانه هست
که صدای مردانه‌اش دیگر در آن نمی‌پیچد.
مادری که هنوز گوشش دنبال صدای در است.
خواهرانی که بعد از این
همیشه یک جای دلشان خالی‌ست.
نه خالی معمولی؛
خالیِ بی‌درمان.
او قهرمان بود،
اما نه از آن قهرمان‌هایی که عکسشان بزرگ می‌شود.
او از آن‌هایی بود که
حتی رفتنشان هم بی‌صداست.
پاسگاه مرزی،
برف،
شب،
و انسانی که یخ زد
اما عقب ننشست.
این‌ها را که می‌نویسم،
دردش این‌جاست:
ما فردا سر کار می‌رویم،
زندگی ادامه دارد،
اما برای یک خانواده
زمان همان‌جا
در همان کولاک
ایستاده است.
رحیم مجیدی‌مِهر،
نه داستان است،
نه شعار،
نه تیتر.
او یک داغ واقعی‌ست؛
داغی که آرام می‌سوزد
و تا سال‌ها خاموش نمی‌شود.
و بعضی داغ‌ها…
آدم را وادار می‌کند
یواش‌تر نفس بکشد.
