نیایش در حریم فراق
پایگاه خبری آوای رودکوف |گاه واژه‌ها از مرزِ روایت عبور می‌کنند و به نیایش بدل می‌شوند؛ آنجا که قلم، نه برای گفتن، که برای ادای دین می‌نویسد. متن پیش‌رو تلاشی است برای ثبت لحظه‌ای از اندوه و افتخار، فراق و وفاداری؛ روایتی آمیخته به اشک، ایمان و پیوندی که تاریخ آن را از یاد نخواهد برد.
متن پیش‌رو از راضیه آرچین
نیایش در حریم فراق
آن روز، حَضرَتِ ماه بر فراز پیکرِ سروِ ایستاده نماز می‌خواند. باد صبا از سوگِ عظمتِ آن صحنه می‌لرزید و گویی تمام رندانِ آسمان، گرد پیرِ مغان حلقه زده بودند تا وداع ساقیِ بی‌مدعای وطن را نظاره کنند. آنجا نه خرابات بود و نه خانقاه؛ عرصه‌ای بود میان زمین و آسمان، جایی که شهادت، میِ نابِ وصال را در جامِ وجود قاسم ریخته بود.
ولیِّ امر، با چشمانی که دریایی از مهر و اندوه در آنها موج می‌زد، بر جنازه‌ی آن عارفِ میدان نبرد ایستاد. صدایش که به دعا بلند شد، گویی از جایی فراسوی عالم ماده برمی‌خاست: «اللهم ان هوالاء...(خدایا این کفن‌پیچیدگانِ پیش رو، بندگان تو هستند...) . و سپس به فرازی رسید که گویی پرده از راز دیرین این سربازِ پیرو برمی‌داشت: «اللهم انا لا نعلم منه الا خیرا...». او سه بار این دعا را تکرار کرد: «خدایا، ما جز نیکی از او نمی‌دانیم» . در هر تکرار، بغضِ تاریخ ترک برداشت. اشک، بی‌اختیار از دیدگان ماهِ امت فروغلتید و بر محراب وفا چکید .
اشک‌های حضرت ماه، بارانی از حسرت و افتخار بود. حسرت فراقِ یاوری که «قول ولی» را «قول حیدر» می‌دانست و «حفظ نظام» را همان «حفظ حرم» می‌شمرد . و افتخار به پرورش‌یافته‌ای که خود مکتب شده بود؛ مکتبی که سنگ بنایش بر «ولایت‌پذیری و تبعیت از ولی امر» استوار بود . قاسم آن‌چنان در ولایت ذوب شده بود که همرزمش نقل می‌کند: «اگر می‌خواهید ولایت فقیه بماند، تمامی شما باید بیایید پشت سر رهبر انقلاب» . و او خود، مُبیَّن این جمله بود.
در آن نماز، ولیِّ دهر برای قاسم دعا کرد: «اللهم انک توفیته مُتلطخاً بدمائه فی سبیل رضاک...» (خدایا، تو جانش را گرفتی در حالی که در راه رضای تو، در خونش غلتیده بود...) . و چه زیبا مصداق این دعا بود! قاسم خودی بود که خالِ هندوی جاه‌طلبی بر چهره نداشت و سجاده‌اش از خاکریزهای سوریه تا دشت‌های عراق گسترده بود. او زاهدِ زمانه‌ای بود که ریا نمی‌شناخت، رندِ میدانی بود که تنها از بادهٔ شهادت سرمست می‌شد.
اشک آقا، تنها برای از دست دادن یک سردار نبود؛ برای از دست دادن آن پروانه‌ی سوخته در آتش عشق به ولایت بود. و این اشک، دریایی شد تا کشتیِ مکتب سلیمانی را به ابدیت برساند. قاسم رفت، اما آن گریه، مانیفستِ جاودانه‌ای شد بر پیوند ناگسستنی «مأموم» و «امام»، «سرباز» و «سپهسالار». امروز و همیشه، یادش گرامی و راهش پررهرو باد. ۱۳ دی ماه بزرگداشت یاد حزین و پرصلابت سپهبدسرزمینم گرامی باد.
درود برشما عالی بود 
