" اللَّهُمَّ کُنْ لِوَلِیِّکَ الحُجَهِ بنِ الحَسَن صَلَواتُکَ علَیهِ و عَلی آبائِهِ فِی هَذِهِ السَّاعَهِ وَ فِی کُلِّ سَاعَهٍ وَلِیّاً وَ حَافِظاً وَ قَائِداً وَ نَاصِراً وَ دَلِیلًا وَ عَیْناً حَتَّی تُسْکِنَهُ اَرْضَکَ طَوْعاً وَ تُمَتعَهُ فِیهَا طَوِیلا
پایگاه خبری آوای رودکوف|آنچه میخوانید، بازنشر یک حکایت تاریخی است که با زبانی تمثیلی، به نقد غربزدگی و دنبالهروی سیاسی میپردازد و مخاطب را به تأمل در حالوروز امروز کشور فرامیخواند.
سیدعلیاکبر زاهدیان فعال فرهنگی و اجتماعی استان کهگیلویه و بویراحمد نوشت:
بامطالعه این حکایت تاریخی و زیبا، حال روز کشورمان را نظاره کنید؛
اول بخندید،
بعد از سر حسرت
اشک بریزید.
نقل میکنند
در یکی از روزهای سرد زمستانی، نوکر نادرشاه برای ناهارش خورشت بادمجان درست کرد و نزد او برد.
شاه گفت:
چه رنگ و عطر خوبی دارد.
سپس از او خواست کنارش بنشیند. او هم فرمان نادرشاه را اطاعت کرد.
پادشاه کشور پهناور ایران هنگامی که مشغول غذا خوردن بود به نوکر گفت:
بادمجان خیلی مقوی است و خاصیت فراوانی دارد و یکی از بهترین غذاهای ایرانی محسوب میشود.
نوکر نادرشاه را تأیید کرد و گفت:
به همین دلیل من این غذای اصیل و خوشمزه را برای شما تدارک دیدم تا از خوردن آن لذت ببرید.
پیشخدمت یک هفته بعد مجدداً برای نادرشاه خورشت بادمجان درست کرد و برای او برد و وقتی پادشاه از آن میل کرد به او گفت:
شنیدهام بادمجان برای معده خوب نیست و باعث درد آن میشود.
نوکر هم حرفهای او را تأیید کرد و برای اینکه دل حاکم را به دست بیاورد، گفت:
همانطور که شما فرمودید، بادمجان جزو آن دسته از غذاهایی است که خوردنش معده را تحریک کرده و درد زیادی به فرد وارد میکند.
فرمانروا به او گفت:
تو چند روز قبل اصرار داشتی خوردن بادمجان بسیار مفید و پر از مواد مغذی است و هیچ ضرری برای بدن ندارد و اکنون به من میگویی بادمجان خوب نیست و خوردنش به معده آسیب میرساند؟
نوکر گفت:
سرورم، من نوکر ارباب هستم،
نه نوکر بادمجان.
وظیفهی من این است هر غذایی به مزاج شما خوش بیاید، از نظر من هم عالی و هم مقوی است. چند روز گذشته شما از خوردن بادمجان لذت میبردید و من هم با شما همعقیده بودم.
امروز از بادمجان خوشتان نیامد و من هم با شما همدردی کردم.
این حال روز غربزدگان وطنی ماست که چنان الینه و وابستهی غرب شدهاند که حتی عقل و انسانیت را برای رضای ارباب زیر پا میگذارند.
سه سال پیش که روسیه به اوکراین حمله کرد، غربزدگان وطنی آه و ناله و شیون سردادند که روسیه با این تجاوز اصل دموکراسی را در جهان زیر پا گذاشت و نظام و رهبری را به چالش کشیدند که چرا بهجای حمایت از مظلوم، جانب متجاوز را گرفتید.
اما
این ایام که ارباب، با زیر پا گذاشتن قوانین مورد احترامشان یعنی دموکراسی، به ونزوئلا تجاوز کرد و رئیسجمهورش را ربود، دنیا از وحشیگری ارباب متعجب شد؛
تا جایی که حتی شهردار نیویورک آن را محکوم کرد و در برخی شهرهای آمریکا مردم در اعتراض دست به راهپیمایی زدند.
اما
گویا تنها جماعت سرسپردهی غرب در جهان که در تجاوز ارباب رقصیدند و هلهله کردند،
غربزدگان ایران بودند.
ثابت کردند نوکر ارباب هستند، نه نوکر بادمجان.
بهجای محکومیت تجاوز،
محض رضای ارباب،
این ایام در فضای مجازی با تعریف و تمجید از دلاوری نیروی دلتا فورس آمریکا، این دزدی و ربایش را تحسین کردند و مدهوشانه هلهله به راه انداختند.
چنین جماعت بیپایه و سرسپردهای در جهان سراغ دارید؟
خدا رحمت کند حضرت امام خمینی را که فرمود:
«ما از شرّ رضاخان و محمدرضا خلاص شدیم، لکن از شرّ تربیتیافتگان غرب و شرق به این زودیها نجات نخواهیم یافت.
اینان برپادارندگان سلطهی ابرقدرتها هستند و سرسپردگانی میباشند که با هیچ منطقی خلع سلاح نمیشوند.»
در پایان
یاد سخن گوهربار امام علی(ع) در نهجالبلاغه افتادم که فرمود:
عبرتها چه بسیارند،
اما عبرتگیرندگان چه اندکاند.