روغن هست، نظارت نیست؛ وقتی احتکار آزاد است و مردم تاوان می‌دهند
پایگاه خبری آوای رودکوف|کمبود و جهش قیمت روغن نباتی، دیگر یک «نوسان مقطعی» یا «مشکل زنجیره تأمین» نیست؛ نشانه‌ای است آشکار از فروپاشی نظارت مؤثر. کالایی اساسی که مستقیماً با سفره مردم سر و کار دارد، یا نایاب می‌شود یا با قیمت‌هایی عرضه می‌شود که هیچ نسبتی با واقعیت معیشت ندارد. پرسش ساده این است: نهادهای ناظر کجا ایستاده‌اند؟
وقتی روغن در انبارها هست اما به قفسه‌ها نمی‌رسد، اسمش کمبود نیست؛ احتکارِ عریان است. وقتی قیمت‌ها در عرض چند روز جهش می‌کند اما واکنش‌ها فقط در حد جلسه و بخشنامه می‌ماند، اسمش بازار آزاد نیست؛ رهاشدگی عامدانه بازار است. مردم خوب می‌فهمند چه زمانی کالا واقعاً کم است و چه زمانی، کمبود ساخته می‌شود.
اداراتی که وظیفه‌شان رصد، پیشگیری و برخورد است، نباید بعد از فشار افکار عمومی تازه “ورود” کنند. نظارتی که پس از خالی شدن سفره‌ها آغاز شود، نمایشی است نه کارآمد. اگر سامانه هست، چرا دیده نمی‌شود؟ اگر قانون هست، چرا اجرا نمی‌شود؟ اگر احتکار جرم است، چرا هزینه‌اش از سودش کمتر است؟
روغن نباتی آزمون ساده‌ای بود برای سنجش توان مدیریت بازار. آزمونی که بار دیگر نشان داد میان شعار حمایت از معیشت و عمل، فاصله‌ای دردناک وجود دارد. تا زمانی که برخورد با اخلالگران بازار جدی، علنی و بازدارنده نباشد، این قصه هر بار با اسمی تازه تکرار خواهد شد؛ یک روز روغن، روز دیگر برنج، بعدتر دارو.
مردم دیگر توضیح نمی‌خواهند؛ نتیجه می‌خواهند.
و این نتیجه، فقط از مسیر نظارت واقعی، برخورد قاطع با احتکار و پایان دادن به بی‌عملی اداراتی می‌گذرد که نام «ناظر» را یدک می‌کشند اما در میدان، غایب‌اند.
