«سپینو»؛ روایت شاعرانه‌ی وعده‌هایی که به فقر رسید
پایگاه خبری آوای رودکوف|«سپینو» نام پلتفرم نئوبانک بانک صادرات ایران است که قرار بود تسهیل‌گر امور مالی و پشتیبان رفاه فرهنگیان باشد. اما در این شعر، سپینو دیگر یک ابزار دیجیتال نیست؛ بلکه نشانه‌ای از شکاف عمیق میان وعده‌های مدرن و زیستِ سخت معلمی است که در چرخه‌ی فقر، با جیب خالی و دلِ پرهیاهو، همچنان ایستاده است. شاعر با نگاهی انتقادی و بی‌واسطه، «سپینو» را مخاطب قرار می‌دهد؛ نه برای تقابل، بلکه برای شهادت دادن به رنجی که دیده نمی‌شود.
🔹 متن کامل شعر
(سپینو)
سِپیْنو، شرمساری، روسیاهی
سرت را باد برد و بی‌کلاهی
لبت گریان و جیبت پرزِ خالی
ندیدیم از تو عیدِ روبه‌راهی
نگاهی کن به وضع هم‌ردیفان
به وضعِ خویش هم بنما نگاهی
رقیبانِ تو خاموش و مرفه
ولی تو پرهیاهویی تباهی
سپینوجان! تو در روزِ پدر هم
نبوده در بساطت پَرِ کاهی
تو هم سردرگمی در چرخه‌ی فقر
تو هم مثل معلم بی‌پناهی
سپینوجان! تو هم مالی نبودی
نبودی دستگیری، تکیه‌گاهی
علی دهقان (لنده)
دی‌ماه ۱۴۰۴
