معیشت، آزمون صداقت حاکمیت با مردم
پایگاه خبری آوای رودکوف| یادداشت پیش رو ، نگاهی دینی و اجتماعی به مسئله معیشت، عدالت و ضرورت شنیدن صدای مردم است؛ نگاهی که از سوی حجتالاسلام سید اقبال راستگوئی، با تأکید بر مسئولیت حاکمان و نقش شایستهسالاری در آینده جامعه، مطرح شده است.
بسم الله الرحمن الرحیم
معیشت مردم، ستون خیمهی عدالت است؛ و هیچ جامعهای بر ستونهای لرزانِ نان و کار و کرامت، پایدار نمیماند. پیامبر اکرم(ص) فرمود:
«کادَ الفَقرُ أن یَکونَ کُفراً»؛
فقر، آستانهای است که اگر به آن بیاعتنایی شود، ایمان مردم نیز آسیب میبیند. امروز صدای این آستانه، در کوچهها و خانهها شنیده میشود؛ صدای جوانانی که با دستان پُر استعداد و دلهای پُر امید، اما با سفرههایی کوچک و فرصتهایی محدود، به آینده مینگرند.
امیرالمؤمنین(ع) در نهجالبلاغه، حاکمان را هشدار میدهد که:
«اللهَ اللهَ فِی الطَّبَقَةِ السُّفْلَى… فَإِنَّ فِی هَذِهِ الطَّبَقَةِ قِوَامَ الدَّوْلَةِ»
طبقات فرودست، قوام جامعهاند؛ اگر آنان آسیب ببینند، دولت و ملت هر دو آسیب میبینند.
امروز، مردم ما نه دشمن عدالتاند و نه بیصبرِ اصلاح؛ آنان تنها میخواهند صدایشان شنیده شود. صدای اعتراض، صدای دشمنی نیست؛ صدای وجدان جامعه است. صدای آن جوان کارآفرینی است که سرمایه ندارد، آن کارگری است که حقوقش کفاف زندگی نمیدهد، آن دانشآموختهای است که سالها درس خوانده اما میدان کار را به افراد بیصلاحیت سپردهاند.
جامعهای که نیروهای متخصص، متعهد و انقلابیاش در حاشیه بمانند، و میدان به دست نالایقان و بیتجربگان بیفتد، از مسیر پیشرفت دور میشود. پیامبر(ص) فرمود:
«مَنِ اسْتَعْمَلَ عامِلًا مِن غَیرِ خِبْرَةٍ فَقَدْ خَانَ اللهَ وَ رَسُولَهُ»
هرکس مسئولیتی را به فرد ناآگاه بسپارد، به خدا و رسولش خیانت کرده است.
این سخن، امروز بیش از هر زمان دیگری مصداق دارد. مردم ما سزاوار مدیریتی هستند که دردشان را بفهمد، نه آنکه از پشت شیشههای دودی، رنج آنان را تماشا کند. جوانان ما شایسته میدانهایی هستند که در آن، شایستگی بر رابطه غلبه کند، تخصص بر شعار، و تعهد بر تظاهر.
جامعهای که صدای مردم را بشنود، از سقوط میگریزد؛ و جامعهای که صدای مردم را خاموش کند، از عدالت فاصله میگیرد. امام علی(ع) فرمود:
«لا تَمنَعوا النّاسَ حَقَّ القَولِ، فَإِنَّهُ بِهِ یُقَوَّمُ الجَورُ»
حق سخن گفتن مردم را نگیرید، که با همین سخن، ظلم اصلاح میشود.
امروز، زمان آن است که مسئولان، نه با شعار، بلکه با عمل، به میدان بیایند؛ زمان آن است که متخصصان مؤمن و انقلابی، نه در حاشیه، بلکه در متن تصمیمسازی قرار گیرند؛ زمان آن است که معیشت مردم، نه در سخنرانیها، بلکه در سفرهها بهبود یابد؛ و زمان آن است که اعتراض مردم، نه تهدید، بلکه فرصت اصلاح دانسته شود.
این ملت، ملتی استوار است؛ جوانانش، سرمایههای بیبدیلاند؛ و آیندهاش، اگر به دست اهلش سپرده شود، روشنتر از همیشه خواهد بود.
