مادر؛ سمفونی صبر در جغرافیای رنج

این شعر، روایتی است از مادری که زندگی را با دست‌های پینه‌بسته، اشک‌های فروخورده و ایمانی بی‌ادعا بافت؛ مادری که هر گره قالی‌اش، بخشی از تاریخ ناگفته صبر و عشق است.

پایگاه خبری آوای رودکوف|این سروده از اکبر دهبان‌نژاد، ادای دینی شاعرانه به مادری است که زندگی‌اش در سکوت، اما با ژرفای ایمان و رنج جاری شده است؛ مادری که هر گره از دست‌هایش، روایت ناگفته‌ای از تاریخ اندوه و نجابت را در خود دارد.

مادر که سنگ آسیابش دارِ قالی بود
گاهی تمام خاطراتش اشک خالی بود

کرکیتِ جانش را که می زد بر تنِ دار
جغرافیایِ قالی اش را خط و خالی بود

دستی به دوشیدن، دگر مشک و تنوری
بر پشته هیزم، زندگی اَش را ملالی بود

با دست دیگرِ زخم پای کودکش را
دنیا برایش قصه های خردسالی بود

عمری سحر در حسرت چشمانِ خفته
مادر بِسانِ رودِ جاری و زلالی بود

موسیقیِ صبحِ صدا، مشک و مَلارَش
سمفونیِ عشقِ خدا را آن حوالی بود

یک کاسه ماست و شیرِ گرم و چایِ نعنا
صبحانه ی دائم به روز و ماه و سالی بود

دم در دم نی چون نهادیم ساز و آواز
ما را رها از فکر فردا و خیالی بود

تندیسِ مادر، خط به خط اندوه تاریخ
آواره اَم، بی او مرا فکرِ محالی بود

اکبر دهبان نژاد

ساعت ۲و ۲۲ دقیقه
۲۵ دیماه ۱۴۰۴