پروژه لنده ـ تراب؛ نمادی از «فرسایش مدیریتی» در راهداری کهگیلویه و بویراحمد

اما در پسِ این فرسایش پروژه، یک پرسش بزرگ‌تر و نگران‌کننده‌تر نهفته است که مستقیماً عملکرد «آقای پیمانجو»، مدیرکل راهداری و حمل‌ونقل جاده‌ای استان را نشانه می‌رود. بررسی عملکرد یک سال گذشته نشان می‌دهد که در میان اخبار بازدیدها و سرکشی‌های مستمرِ مدیران استانی به نقاط مختلف، نام لنده و حضور مدیرکل در این شهرستان، یک غایب بزرگ است؛ نه در آرشیو خبرها اثری از بازدید اوست و نه در کارنامه سفرهای کاری دولت در این شهرستان، نشانی از حضور وی به چشم می‌خورد.

این «غیبتِ معنادار» مدیرکل راهداری استان، دو شائبه‌ی جدی را در اذهان عمومی ایجاد کرده است: یا آقای پیمانجو اصولاً اعتقادی به مدیریت میدانی و حضور در صحنه برای حل گره‌های کورِ پروژه‌ها ندارد و در سراسر استان با همین فرمانِ «مدیریت از راه دور» پیش می‌رود، و یا اینکه شهرستان لنده به‌دلایل نامعلومی، در ردیفِ اولویت‌های کاری ایشان قرار ندارد و از نگاهِ نظارتیِ اداره کل، حذف شده است.

پروژه‌های راهسازی با بخشنامه و گزارش‌های اداری تکمیل نمی‌شوند؛ این جاده‌ها نیازمندِ نگاهِ نظارتیِ مدیرِ ارشد در میانه میدان، دیالوگ با پیمانکار، و شنیدنِ صدای واقعی اهالی و کشاورزان هستند. وقتی مدیرکل حتی یک بار در یک سال اخیر به خود زحمتِ سفری کاری به لنده را نمی‌دهد، انتظار پیشرفت پروژه‌ها انتظاری عبث است. این «بی‌خیالیِ مدیریتی»، نتیجه‌ای جز استهلاک سرمایه‌های ملی در جاده‌های نیمه‌کاره و افزایشِ گله‌مندی مردم نخواهد داشت.

امروز امام جمعه لنده، صدای مردمی شد که سال‌هاست چشم‌انتظارِ پایانِ این رنجِ جاده‌ای هستند. نوبت آن است که آقای پیمانجو از لاکِ بی‌تفاوتی خارج شود و پاسخ دهد: چرا لنده باید در نقشه اولویت‌های ایشان، منطقه‌ای فراموش‌شده باشد؟ آیا وقت آن نرسیده است که با یک حضورِ میدانیِ بی‌واسطه، به‌جای گزارش‌های کاغذی، گره کورِ قطعه دوم جاده لنده ـ تراب را با دستان خود باز کند؟

مردم لنده بیش از وعده، نیازمندِ حضور و عمل‌اند؛ اقداماتی که تا امروز، در غیبتِ مدیرکل راهداری، به حلقه مفقوده توسعه شهرستان بدل شده است.