پشت پرده هجمه‌های سیاسی به دیپلماسی شرقی؛ چرا برخی احزاب داخلی واقعیت‌ها را وارونه جلوه می‌دهند؟
به گزارش آوای رودکوف، در حالی که فضای سیاسی کشور شاهد برخی تحرکات و انتشار اخبار جهت‌دار از سوی احزاب و جریان‌های خاص است که با هدف زیر سوال بردن روابط استراتژیک ایران با چین و روسیه طراحی شده، واقعیت‌های میدانِ سیاست بین‌الملل، گواهی روشن بر اهمیت این اتحاد راهبردی دارد. اخیراً روسیه و چین با استفاده از حق وتوی خود در شورای امنیت سازمان ملل، پیش‌نویس قطعنامه پیشنهادی آمریکا برای تمدید ماموریت به‌اصلاح «کمیته تحریم‌های ایران» را از دستورکار خارج کردند تا بار دیگر نشان دهند که در بزنگاه‌های حساس، حامیان واقعیِ حفظ حاکمیت ملی ایران در برابر فشارهای غیرقانونی غرب هستند. واسیلی نبنزیا، نماینده روسیه در سازمان ملل، در واکنش به این اقدام، تلاش برخی اعضا برای ایجاد توهم مشروعیت از طریق سازوکار موسوم به «اسنپ‌بک» را به‌طور قاطع رد کرد و با صراحت گفت که قطعنامه ۲۲۳۱ شورای امنیت در اکتبر ۲۰۲۵ منقضی شده و برگزاری نشست‌هایی با این رویکرد، کاملاً فاقد مبنای قانونی است.
متأسفانه در حالی که دستگاه دیپلماسی کشور با تکیه بر این حمایت‌های بین‌المللی در حال خنثی‌سازی تحریم‌های ظالمانه است، برخی جریان‌های سیاسی در داخل کشور، با انتشار اخبار منحرف‌کننده، سعی در القای ناامیدی و سیاه نمایی روابط تهران با پکن و مسکو دارند. این رفتار که گویی ناشی از دلخوشیِ کاذب به وعده‌هایِ توخالیِ غرب و یا ناشی از رویکردهای حزبیِ کوتاه‌مدت است، نه تنها با منافع ملی همخوانی ندارد، بلکه نوعی «خودزنیِ سیاسی» در میدانِ دیپلماسی بین‌المللی محسوب می‌شود. این طیف از احزاب باید بدانند که دشمنیِ آنان با شرکای راهبردی ایران، در واقع تضعیف‌کننده جایگاه کشور در مذاکرات جهانی است.
از نگاه کارشناسی، منطقی نیست که یک جریان سیاسی، منافع ملی و امنیت اقتصادی کشور را فدای رقابت‌های جناحی و نگاه‌های ایدئولوژیکِ غیرواقع‌بینانه کند. انتظار می‌رود این احزاب به جای «وارونه‌نمایی» و «تحریف واقعیت‌های دیپلماتیک»، ضمن درکِ دقیقِ ساختار قدرت در جهان، از رفتارهای «تخریب‌گرانه» پرهیز کنند. توصیه مشفقانه به این جریان‌ها این است که به جای دمیدن در آتشِ شایعات و اخبارِ منحرف‌کننده، مسیر «واقع‌بینی» را پیش گرفته و دست‌کم به کارنامه حمایت‌های بی‌دریغ این دو قدرت جهانی از ایران –که از جنگ رمضان تا به امروز در قالب وتوی قطعنامه‌های ضد ایرانی متبلور شده است– به عنوان یک سرمایه ملی نگاه کنند، نه یک موضوع برای تسویه حساب‌های سیاسی. قطعا منافع ملی، فراتر از مرزبندی‌های حزبی است و هرگونه تلاشی برای تخریب این روابط، در تاریخ به عنوان رویکردی غیرسازنده ثبت خواهد شد.
