ایستاده بر استخوان غیرت
آوای رودکوف|هنوز هم اگر گوش جان بسپاری، از میان گرد و غبار برخاسته از خاک جنوب و غرب، صدای قدم‌هایی استوار شنیده می‌شود؛ گام‌هایی که روزی در شلمچه، فکه، هویزه و طلائیه خاک را به توبره کشیدند تا حتی یک وجب از این خاک به دست اهریمن نیفتد.
عکس‌ها همیشه صامت‌اند، اما این تصویرِ مقابلِ من، گویی تمام تاریخِ دفاع مقدس است؛ ستونی از جوانان غیرتمند که شانه به شانه یکدیگر به سوی افق نور و شهادت گام برمی‌دارند و در کنارشان، جانبازی با قامتی چون کوه، بر دو عصا تکیه زده و پایی را که نذر وطن و خدا کرده به نظاره نشسته است. «به عنوان شاهدی از همان روزها و جامانده‌ای از خیل رفقای شهید و همسنگران ایثارگر، این قامتِ استوار با پای جا مانده را که می‌بینم، تمام وجودم می‌سوزد؛ این تصویر برای ما قاب عکس نیست، تکه‌ای از جوانی، استخوان و غربتِ نسلی است که رفتند تا ایران ایستاده بماند.»
روزهای دفاع مقدس، حکایت جوانانی بود که زیباترین فصل جوانی و آرزوهای دنیایی‌شان را در خانه جا گذاشتند، بند پوتین‌ها را به عشق معبود و وطن محکم بستند و بدون هیچ چشم‌داشتی در برابر دنیایی از سلاح و کینه سینه سپر کردند. آن‌ها نه برای نام رفتند و نه برای نان؛ رفتند تا ناموس، دین و خاک این دیار محفوظ بماند.
هفته دفاع مقدس، فرصتی برای بغض‌های فروخورده و تعظیم در برابر اراده‌های پولادین است؛ سلام بر مادران صبوری که پاره‌های تن‌شان را راهی میدان کردند و با پلاک‌هایی بی‌نشان به خانه بازگرداندند. سلام بر پدران قدخمیده‌ای که تکیه‌گاه فرزندان‌شان بودند و پیکر رشیدشان را بر دوش گرفتند. و سلام بر جانبازانی که سال‌هاست شهیدان زنده‌اند؛ نفس‌های به شماره افتاده از گازهای خردل و پاهای جا مانده در خطوط نبرد، تا ابد گواهی روشن بر مظلومیت و شجاعت این ملت است.
امروز رسالت ما تنها بازخوانی خاطرات آن روزها نیست؛ امروز وظیفه داریم در برابر این همه ایثار شرمنده نباشیم. آن ستونِ عاشقان رفتند و بار امانت را بر دوش ما نهادند. پاسداشت خون شهیدان و جانبازان، در امتداد همان راه، یعنی صداقت، خدمت بی‌منت به مردم و صیانت از آرمان‌های بلندی است که برایش اروندها شکافته شد و شلمچه‌ها به آتش کشیده شد.
یادشان تا ابد گرامی، راهشان پررهرو و نامشان جاودانه باد.
