افشای «استانداردهای دوگانه» در قلب نیویورک؛ از زرادخانه‌های اسرائیل تا ترورهای کور علیه ملت ایران / «پزشکیان» با صدایِ بلندِ حقیقت، تریبونِ سازمان ملل را به دادگاهِ غرب تبدیل کرد
آوای رودکوف| در هشتاد و یکمین مجمع عمومی سازمان ملل متحد، دکتر مسعود پزشکیان در جایگاهی ایستاد که صدایِ بلندِ حقیقتی بود که دهه‌هاست زیر لایه‌های غبارآلودِ «استانداردهای دوگانه» غرب دفن شده است. سخنرانی او نه یک بیانیه دیپلماتیکِ کلیشه‌ای، بلکه بازخوانیِ عریانِ پارادوکس‌های جهانی بود که در آن جای جلاد و شهید، و جای متجاوز و قربانی با وقاحتی بی‌سابقه عوض شده است. رئیس‌جمهور با صراحت، آیینه تمام‌نمایِ رنج‌های ملت ایران را پیش رویِ قدرت‌های جهانی گرفت؛ ملتی که فرزندانش از کوچه‌های میناب تا خیابان‌های لامرد و سراسر این سرزمین، داغدارِ ترورهایِ کور و بمب‌هایِ خوشه‌ایِ همین مدعیانِ حقوق بشر بوده‌اند. این یادآوریِ هوشمندانه، پاسخی کوبنده به آنانی بود که می‌خواهند «حافظه تاریخی» ایران را نادیده بگیرند؛ حقیقتی که در متن سخنرانی دکتر پزشکیان به وضوح بر آن تأکید شد: ایران، بزرگترین قربانی تروریسم است، نه عامل آن.
تحلیلِ واقع‌بینانه مواضع رئیس‌جمهور، پرده از یک «تراژدی اخلاقی» در نظام بین‌الملل برمی‌دارد که در دو محور اصلی به اوج می‌رسد؛ نخست، سکوت مرگبار و همدستانه غرب در برابر نسل‌کشی در غزه؛ چگونه مدعیانی که ادعای حقوق بشر دارند، در برابر کشتارِ سازمان‌یافته‌ی کودکان و زنان در غزه نه تنها سکوت کرده‌اند، بلکه ماشینِ جنگیِ قاتلان را تجهیز می‌کنند؟ دکتر پزشکیان با اشاره به این فاجعه، نشان داد که مفهوم «حقوق بشر» در ادبیات غرب، صرفاً ابزاری برای سرکوب مخالفان است. محور دوم، هویتِ واقعیِ تروریسم است؛ رئیس‌جمهور با یادآوریِ تاریخیِ ترورِ نافرجام رهبر معظم انقلاب اسلامی و شهادتِ نخبگان علمی کشور توسط مزدورانِ تحت حمایتِ همین قدرت‌ها، ثابت کرد که ایران بیش از هر کشور دیگری زخم‌خورده‌ی تروریسمِ دولتی است. وقتی رئیس‌جمهور از این وقایع سخن گفت، در واقع داشت به مدعیانِ غربی یادآوری می‌کرد که شما نمی‌توانید در حالی که عاملِ اصلیِ ناامنی در ایران بوده‌اید، امروز ما را به بی‌ثباتی متهم کنید.
این «استاندارد دوگانه»، سندی بر ورشکستگیِ اخلاقیِ ساختارهایِ بین‌المللی است که در پرونده هسته‌ای نیز به وضوح دیده می‌شود؛ در حالی که جمهوری اسلامی ایران به عنوان یکی از اعضایِ متعهدِ پیمانِ منعِ گسترشِ سلاح‌هایِ هسته‌ای (NPT)، سخت‌گیرانه‌ترین بازرسی‌هایِ آژانسِ بین‌المللی انرژی اتمی را می‌پذیرد و همچنان زیرِ سنگین‌ترین فشارهایِ سیاسی و تحریم‌هایِ ظالمانه قرار دارد، رژیم اشغالگر صهیونیستی بدونِ کوچکترین نظارتی و با تکیه بر زرادخانه‌هایِ مملو از سلاح‌هایِ هسته‌ای، نه تنها هیچ پاسخی به جامعه جهانی نمی‌دهد، بلکه از مصونیتِ کاملِ سیاسی و تسلیحاتی نیز برخوردار است. دکتر پزشکیان با شجاعتِ تمام، این پارادوکس را به چالش کشید و نشان داد که اصرار بر فشار علیه ایران، نه برای امنیتِ جهان، بلکه برایِ تداومِ سلطه‌گریِ قدرت‌هایِ بزرگ است.
آنچه در کلامِ رئیس‌جمهور موج می‌زد، پیامِ تغییرِ موازنه بود؛ پیامی که برایِ «گوش‌هایِ حقیقت‌گریز» صادر شد تا بدانند که اراده‌یِ ملتِ ایران برایِ دستیابی به دانشِ صلح‌آمیز و دفاع از امنیتِ ملی، کالایی نیست که با تحریم یا ارعاب معامله شود. این سخنرانی، دعوتی بود به جهان برای دیدنِ واقعیتِ زرادخانه‌هایی که در خفا علیه بشریت تجهیز می‌شوند و بازرسانی که فقط در سرزمینِ ایران، به دنبالِ بهانه‌جویی‌هایِ سیاسی‌اند. در نهایت، مواضعِ مطرح شده در این مجمع، یادآور این اصلِ خلل‌ناپذیر است که زبانِ زور، هرگز حریفِ منطقِ یک ملتِ ایستاده نخواهد شد؛ و این، واقعیتی است که دنیایِ غرب، دیر یا زود، باید با آن کنار بیاید.
