سید رحیم موسوی عالمی از تبار قم که دلش را به شراکت با عشایر و روستای قیام داد

حجت‌الاسلام والمسلمین سید رحیم موسوی، از چهره‌هایِ برجسته و روحانیونِ متقیِ حوزه علمیه قم، که با تواضعی مثال‌زدنی، جان‌مایه‌یِ زندگی‌اش را بر پایهٔ تحصیلِ علومِ دینی و کسبِ روزیِ حلال از راهِ شراکت در کشاورزی و دامداری بنا نهاده بود، امروز در روستای گراب‌آل‌طیبِ شهر تشان، دعوتِ حق را لبیک گفت. او که واسطه‌یِ عاطفی و معنویِ میانِ مردمِ سه استانِ کهگیلویه و بویراحمد، خوزستان و چهارمحال‌وبختیاری بود، سرانجام در زادگاهِ مادری‌اش به آرامش رسید.

نویسنده: فتاح بدری

پایگاه خبری آوای رودکوف | مرگ، پایانِ کبوتر نیست؛ اما برایِ اهالیِ دیارِ لنده و طوایفِ سرافرازِ جنوب و زاگرس‌نشینان، رفتنِ «سید رحیم»، کوچِ دانشنامه‌ای زنده از تواضع، دینداری و سخت‌کوشی بود.

بنا بر روایتِ بستگان، ریشه در خاکی داشت که با خونِ پدرش آبیاری شده بود؛ پدری از ساداتِ جلیل‌القدرِ قم که در دورانِ خفقانِ رژیمِ پهلوی، به دلیلِ ایستادگی بر اصول و مخالفت با عواملِ طاغوت، به شکلی فجیع زنده به گور شد. این حادثهٔ جانکاه، مسیرِ زندگیِ سید رحیمِ خردسال را به سویِ روستایِ مادری‌اش، «قیام»، تغییر داد؛ روستایی که نه تنها نقطهٔ جغرافیایی، بلکه قبله‌گاهِ عاطفیِ او تا آخرین لحظاتِ عمرش باقی ماند.

سید رحیم، تبلورِ عینیِ سبکِ زندگیِ یک «عالمِ عامل» بود. او در حجره‌هایِ علمیهٔ قم، علومِ دینی را تلمذ کرد و در کسوتِ سخنوری و تبلیغ، کلامِ نافذِ دین را به گوشِ مشتاقان رساند؛ اگر چه محل سکونت اصلی او شهر قم بود اما روحِ بلندِ او در چهاردیواریِ شهر محصور نشد. او در مناطق لر نشین ، با رویکردی حمایتی، در فعالیت‌های کشاورزی و دامداری با بستگان و دوستانِ خود — که عمدتاً از طایفهٔ بزرگ «آل طیب» بودند — مشارکتِ شراکتی داشت؛ الگویی از همیاری که در آن، بارِ اصلیِ کارِ یدی بر دوشِ همراهانش بود و او با مدیریت و حمایت‌های خود، چرخِ تولید را در این مناطق به حرکت درمی‌آورد. این پیوندِ اقتصادیِ مبتنی بر شراکت، که خروجیِ آن نانِ حلالِ حاصل از کارِ گروهی بود، در کنارِ جلساتِ طلبگی و منبرهایش، به زندگیِ او تقوا و تقدسی دوچندان می‌بخشید.

ارتباطاتِ او، مرزهایِ جغرافیایی را درنوردیده بود؛ چرا که نگاهِ نافذ و دلسوزیِ بی‌حدش، او را به ملجأ و معتمدِ مردمِ سه استانِ کهگیلویه و بویراحمد، خوزستان و چهارمحال‌وبختیاری بدل کرده بود. او در این جغرافیایِ گسترده، پیوندِ میانِ ایلات و طوایف را با مهرِ پدری و کلامِ روحانی‌اش محکم می‌کرد. تاریخِ شهرستانِ لنده در سینهٔ او محفوظ بود و هر که به او رجوع می‌کرد، از حافظهٔ قوی و بینشِ تاریخی‌اش بهره‌مند می‌شد.

اما آنچه نامِ او را در حافظهٔ جمعیِ این سه استان جاودانه کرد، «تواضعِ بی‌ادعا» و تقیدِ عمیقش به دینداری بود. در مراسمِ شادی و عزا، حضورش نه از سرِ تشریفات که از سرِ صله‌رحمِ واجب بود. او بی‌تکلف، خانه به خانه می‌رفت، احوالِ تک‌تکِ فامیل را می‌پرسید و با همان زبانِ ساده اما عمیق، گره از دل‌ها می‌گشود.

گفته می‌شود این سیدِ وارسته، در روزهایِ اخیر، با اشرافِ قلبی، گویی ندایِ رحیل را شنیده بود. در حالی که در کمالِ سلامت و نشاط بود و هیچ بیماریِ خاصی او را از پا نیانداخته بود، با درایتی شگفت، به یکی از بستگانِ نزدیک سفارش کرد تا خانهٔ ابدی‌اش را در زادگاهِ مادری، یعنی روستای «قیام» مهیا کنند و حتی هزینهٔ آن را پیشاپیش پرداخت کرد. امروز، گویی همان‌طور که خواسته بود، در کنارِ زادگاهِ مادری و در روستای گراب‌آل‌طیب، به آغوشِ خاک بازگشت.

بی‌شک دوستان، شاگردان و ارادتمندانِ او در قم، خوزستان، چهارمحال و بختیاری و کهگیلویه و بویراحمد، محبت، مردمداری و اخلاصِ این روحانیِ پارسا را هرگز فراموش نخواهند کرد. مردی که در میانِ تلاطم‌هایِ دنیوی، «دینداریِ مخلصانه» و «کارِ بی‌منت» را توشهٔ راه کرد و سرانجام به همان‌جایی رسید که سال‌ها پیش، دلش را آنجا جا گذاشته بود.

یادش گرامی و راهش پر رهرو باد.