پایگاه خبری آوای رودکوف| نشست صبح چهارشنبه ۶ آبان‌ماه، جلسه تعارف و گزارش‌های گل‌وبلبل اداری نبود؛ روز بیرون ریختن پتوی شبکه بانکی روی دایره بود. ابراهیم مهرجو، مدیرکل تعاون، کار و رفاه اجتماعی کهگیلویه و بویراحمد، پشت تریبون نشست بررسی اجرای جزء یک ماده ۹۵ قانون بودجه، ارقامی را ردیف کرد که نشان می‌دهد بزرگ‌ترین مانع تولید و اشتغال در این دیار، نه کمبود جوان پایِ کار است و نه نبود طرح توجیهی، بلکه دیوار سنگی و بتنی بانک‌هایی است که نافشان را با بی‌اعتنایی به مصوبات بریده‌اند.
طبق آمار رسمی دو ماهه ابتدایی سال، از سفره ۱۶۷۷ میلیارد تومانی که برای اشتغال این استان پیش‌بینی شده بود، ۹۲۲ میلیارد تومان متقاضی دسته‌بندی و پرونده‌به‌دست راهی شعب بانک‌ها شده‌اند. اما نتیجه چه بوده؟ بانک‌ها کلاً ۹۴ میلیارد تومان پرداختی داشته‌اند! رقمی خنده‌دار و در عین حال دردناک که حتی به ۶ درصد کل بودجه استان هم نمی‌رسد.
وقتی بانک‌ها روی اعصاب مردم پیاده‌روی می‌کنند!
نگاهی به عملکرد چند بانک عامل، عمق فاجعه و کارشکنی را آشکار می‌کند:
- در یک بانک، از ۶۶ میلیارد تومان اعتبار، ۱۰۲ میلیارد تومان پرونده برایش فرستاده‌اند، اما شاهکار کرده و کلاً ۷۰۰ میلیون تومان پول داده است؛ حتی کمتر از یک درصد!
- بانک دیگری رکورد زده و با داشتن ۷ میلیارد و ۶۰۰ میلیون تومان پرونده معرفی‌شده، یک ریال هم پرداخت نکرده و پرداختی‌اش دقیقاً صفر است!
- در بانکی دیگر، ۱۹۲ میلیارد تومان پرونده ارجاع شده، اما دست‌ودلبازی به خرج داده و تنها ۲ میلیارد و ۳۰۰ میلیون تومان پرداخت کرده است.
- بقیه هم تعریفی ندارند؛ یکی با ۱۵۷ میلیارد تومان پرونده فقط ۲۰ میلیارد داده، دیگری از ۸۲ میلیارد فقط ۷ میلیارد و ۸۰۰ میلیون، و آن یکی از ۱۲۲ میلیارد تومان اعتبار تنها ۸ میلیارد و ۷۰۰ میلیون تومان را آزاد کرده است.
این بازی با اعصاب و آینده جوانانی است که در این استان با هزار امید و ضامن، پله‌های بانک‌ها را بالا و پایین می‌روند و آخر سر دست‌خالی و سرخورده برمی‌گردند.
دستگاه‌ها پای کار، بانک‌ها پشت سنگر بهانه‌تراشی
جالب اینجاست که ارزیابی‌ها نشان می‌دهد دستگاه‌های حمایتی استان کارشان را خوب انجام داده‌اند؛ اداره کل تعاون با ۹۳ درصد، کمیته امداد و میراث فرهنگی هر دو با ۹۲ درصد بیشترین معرفی را به شعب داشته‌اند. بنیاد مسکن و روستایی ۷۷ درصد، بهزیستی ۷۲ درصد، امور زندان‌ها ۶۹ درصد و بنیاد علوی ۵۶ درصد و برکت ۴۱ درصد متقاضیان را پای کار آورده‌اند. (هرچند عملکرد بسیج سازندگی با ۱۳ درصد و امور عشایر با تنها ۷ درصد اصلاً پذیرفتنی نیست و جای سوال جدی دارد).
اما درد اصلی اینجاست: وقتی دستگاه‌ها متقاضی را تا درِ بانک می‌رسانند، چرا پول‌ها در خزانه بانک‌ها قفل می‌شود؟ این حجم از تعلل دیگر نامش «روند اداری» نیست؛ اسمش ترمز کشیدن در مسیر نان درآوردن جوانان کهگیلویه و بویراحمد است.
دیگر دوره مماشات، جلسات بدون خروجی و خط‌ونشان کشیدن‌های پشت درهای بسته گذشته است. آقای استاندار، بازرسی و دادستان محترم استان به عنوان مدعی‌العموم باید پایشان را وسط بگذارند. چرا اسم این بانک‌های متخلف علنی اعلام نمی‌شود؟ تا کی قرار است مدیران بانکی پشت باجه‌های بسته بنشینند و سهم اشتغال محروم‌ترین جوانان کشور را فریز کنند؟!
در پایان “انتظار می‌رود با توجه به این ارقام، دستگاه‌های نظارتی بر چراییِ عدم جذبِ این منابع در بانک‌ها ورود کرده و بانک‌های عامل پاسخگویِ چراییِ این کُندی باشند.”
