از توهم «انحصار ایلی» تا واقعیتِ برادری؛ چرا ترازوی طایفه‌سنج آفتی برای نظام سلامت است؟
پایگاه خبری آوای رودکوف-یاداشت ارسالی : این روزها در نقدهای منتشرشده پیرامون انتصابات بهداشت و درمان کهگیلویه، چرام، لنده و بهمئی،(کهگیلویه بزرگ) کلیدواژه‌ای نگران‌کننده خودنمایی می‌کند: «برهم خوردن توازن طایفه‌ای و تصاحب مدیریت چهار شهرستان توسط یک قوم!». ادعایی که نه‌تنها از بنیان نادرست و بر پایه اطلاعات غلط است، بلکه بدآموزی آشکار رسانه‌ای و دامن زدن به تعصباتی است که کهگیلویه بزرگ سال‌هاست تاوان آن را می‌دهد.
نخست باید از مدعیان پرسید بر اساس کدام تراز و شجره‌نامه اداری مدعی شده‌اید که رؤسای شبکه‌های هر چهار شهرستان از یک ایل و قوم هستند؟ آیا مدیریت شبکه بهداشت و درمان بهمئی از ایل بهمئی نیست؟ چگونه و با چه منطقی به خود اجازه می‌دهید به همین راحتی مدیران را برچسب ایلی بزنید و به پای ایلی دیگر بنویسید تا سناریوی «انحصارگرایی یک طایفه» جور دربیاید؟
اما فرض کنیم این نگاه طایفه‌سنج شما درست باشد؛ با چه منطقی وارد هزارتوی دسته‌بندی‌های ایلیاتی در حوزه بهداشت و درمان شده‌اید؟ اگر قرار باشد سیستم اداری را با متر و معیار ایل و تبار بسنجیم، لابد از فردا مردم شریف لنده هم باید طومار بنویسند و اعتراض کنند که فلان مدیر باسابقه یا فعلی در این شهرستان چرا از فلان طایفه چرام است و از ایل طیبی نیست؟! یا مردم بهمئی فریاد بزنند که چرا مدیری با اصالت کهگیلویه در این خطه مسئولیت دارد؟! آیا با این منطق عشیره‌ای، فردا سنگ روی سنگ در تقسیمات اداری و گردش نخبگان استان بند خواهد شد؟
مگر تعداد زیادی از فرزندان شایسته همین استان در استان‌های همجوار یا دیگر نقاط کشور در مسندهای مهمی چون استانداری، مدیرکلی یا مدیریت دستگاه‌های مختلف اداری حضور ندارند؟ آیا در آنجا نیز به مخالفان حق می‌دهیم که علیه فرزندان ما داد و فریاد راه بیندازند و بگویند چون هم‌استانی ما نیستند باید بروند؟ اگر این رفتار در حق نخبگان ما در سایر استان‌ها مطرود و محکوم است، چطور به خودمان اجازه می‌دهیم در یک جغرافیا و زیر یک سقف، برادرکشی مدیریتی راه بیندازیم؟
یاسوج، کهگیلویه، چرام، لنده و بهمئی اعضای یک پیکرند؛ رشته‌های پیوند هویتی، خویشاوندی، فرهنگی و تاریخی این جغرافیا چنان درهم‌تنیده است که کشیدن دیوارهای فرضیِ تعصب میان این شهرستان‌ها، جز خرد کردن ظرفیت نخبگانی استان و به حاشیه راندن توسعه حاصلی ندارد. اگر دردی در بهداشت لنده یا چرام باشد، سلامت کهگیلویه و یاسوج از آن متأثر می‌شود؛ اگر پیشرفتی در بهمئی رقم بخورد، مایه مباهات کل استان است. تبدیل پیوندهای برادرانه و کهن این دیار به رقابت‌های سخیف عشیره‌ای و خط‌کشی‌های جغرافیایی، آب ریختن به آسیاب کسانی است که نفع خود را در تکه‌تکه کردن صدای مطالبه‌گری مردم استان می‌بینند.
نقد اداری حق رسانه است. اگر فردی سابقه مدیریتی ندارد، تخصص لازم را احراز نکرده یا کارآمدی ندارد، باید با تیغ برّان قانون و نقد تند کارشناسی مواجه شود؛ اما متصل کردن شایستگی یا عدم شایستگی افراد به ناف «ایل و تبار»، بدعتی سخیف و خطرناک است. مدیریت بهداشت که با جان و سلامت مردم سروکار دارد، نه ارثیه عشایری است که به تقسیم غنایم طایفه‌ای نیاز داشته باشد و نه گوشت قربانی توازن ایلی! نقد دلسوزانه آن است که بپرسیم آیا این مدیر توان اداره دارد یا خیر، نه اینکه بگردیم و ببینیم پدربزرگ او از کدام طایفه بوده است. رسانه‌ها باید پاسدار شایسته‌سالاری و برادری باشند، نه تریبون بازتولید مرزبندی‌های کهنه و آسیب‌زا.
مطلب جالبی بود لذت بردم از خواندن آن ده‌ها نخبه از همین استان در استان‌های دیگر استاندار و مدیرکل هستند؛ آیا بپذیریم آنجا هم علیه فرزندان ما شعار قومیت سر بدهند؟! ما هنوز به کهگیلویه بزرگ یعنی مجموع شهرستانهای کهگیلویه ؛ بهمئی ؛چرام و لنده اعتقاد داریم و با صدای بلند خطاب به تفرقه افکنان می گوییم:ما نگویی بد و میل به ناحق نکنیم ؛ جامعه خود سیه و دلق خود از لق نکنیم ؛ گر بدی گفت حسودی و رفیقی رنجید ؛ گو تو خوش باش که ما گوش به احمق نکنیم 
