اَللّهُمَّ ارْزُقْنی شَفاعَةَ الْحُسَیْنِ یَوْمَ الْوُرُودِ وَ ثَبِّتْ لی قَدَمَ صِدْقٍ عِنْدَکَ مَعَ الْحُسَیْنِ وَ اَصْحابِ الْحُسَیْنِ الَّذینَ بَذَلُوا مُهَجَهُمْ دُونَ الْحُسَیْنِ عَلَیْهِ السَّلامُ
پایگاه خبری آوای رودکوف | سالهاست که محرومیت در جغرافیای کهگیلویه و بویراحمد، با واژههایی چون «پروژههای نیمهتمام» و «کلنگزنیهای بیفرجام» گره خورده است؛ اما در این میان، حکایت شهرستان لنده حکایتی تلختر و پرغصهتر است. شهرستانی که عنوان پرطمطراق «دیار اولینها» را یدک میکشد، سالهاست که در بدیهیترین زیرساختهای ارتباطی و آموزشی خود در بنبست فراموشی گرفتار شده بود. دههها فریاد مطالبهگری مردم نجیب این خطه در راهروهای بیتوجهی گم میشد و سهم این دیار از توسعه، کلنگهایی بود که تنها بر خاک زده شدند تا بمانند، زنگ بزنند و نماد وعدههای محققنشده باشند.
رویدادهای اخیر و برگزاری نشست سهساعته با حضور معاون هماهنگی امور عمرانی استاندار، فرماندار، امامجمعه و ۱۰ مدیرکل دستگاههای اجرایی، اگرچه نشانهای از شکستن سکوت گذشته است، اما بیش از هر چیز، بازخوانی همان زخمهای کهنهای است که سالها از مداوای آن طفره رفته شد. وجود بیش از ۴۰ پروژه عمرانی و خدماتی نیمهکاره در شهرستانی به وسعت لنده، نه یک آمار ساده اداری، بلکه سندی از سالها کمتوجهی ساختاری است.
در این میان، جاده راهبردی و ملی «لنده ـ تشان» نماد تام و تمام این انسداد تاریخی است. شاهرگی حیاتی که میتوانست لنده را از بنبست جغرافیایی نجات دهد و پیونددهنده منطقه با خوزستان باشد، سالها قربانی بهانههای واهی، تصمیمهای غیرمسئولانه و سنگاندازیهایی شد که جز بیاعتمادی و محرومیت برای مردم لنده نتیجهای نداشت. آنان که با بیمهری و کارشکنی، این مطالبه برحق مردم را نادیده گرفتند، باید پاسخگوی سالها تأخیر، فرصتسوزی و خسارت واردشده به منطقه باشند. مردم لنده فراموش نکردهاند که این پروژه نه به دلیل نبود ضرورت، بلکه در سایه کمتوجهی و مخالفتهای نابجا، گرفتار بنبست مدیریتی شد.
اکنون که معاون عمرانی استاندار از تعیین تکلیف مناقصه این پروژه حیاتی در ابتدای آذرماه امسال و قرار گرفتن برخی محورها در مصوبات سفر ریاستجمهوری خبر میدهد، بارقهای از امید پدیدار شده است؛ اما جامعه محلی با نگاهی به گذشته حق دارد بپرسد: چرا گرهای که امروز با پیگیری باز میشود، سالها به امان خدا رها شده بود؟ تعیین تکلیف مناقصه در آذرماه گام نخست است، اما تضمین اعتبار مستمر و حضور ماشینآلات در دل کوهستان است که امید را به یقین تبدیل میکند.
از سوی دیگر، ماجرای ساختمان دانشگاه پیامنور لنده، تصویری دردآور از بیعدالتی آموزشی است. پروژهای که در سال ۱۳۸۹ در زمینی به وسعت ۳.۵ هکتار و زیربنای ۱۳۰۰ مترمربع کلنگزنی شد، ۱۳ سال تمام به حال خود رها شد تا بیش از ۴۰۰ دانشجوی بومی که فرزندان همین دیارند، در فضایی نامناسب و حداقلی به تحصیل بپردازند. اینکه امروز با تزریق ۴۰ میلیارد ریال از محل مسئولیتهای اجتماعی، اختصاص ۱۰۰ میلیارد ریال نقد از سوی وزارت علوم و پیشنهاد ۱۲۰ میلیارد ریال از اعتبارات توازن، صحبت از تکمیل طبقه اول آن میشود، اثبات میکند که ظرفیت حل مسئله همواره وجود داشته، اما اراده پیگیری و اولویتسنجی غایب بوده است. نکته قابلتأمل در این میان، پرهیز از رفتارهای پوپولیستی و روبنایی است؛ همانگونه که مطرح شد، رفتن پای پروژهای که منبع مالی ندارد تنها نمایشی در برابر دوربینهاست و آنچه لنده نیاز دارد، اقدام بر پایه منابع و گرهگشایی واقعی است.
امروز در کنار طرحهایی چون جاده «لنده ـ تشان» و دانشگاه پیامنور، پروژههای حیاتی دیگری همچون تکمیل قطعه دوم و آغاز قطعه سوم محور «لنده ـ تراب»، تعیین تکلیف پلهای وحدت و بنهعلیاری و پروژههای آبرسانی دشتبن، همگی آزمونی بزرگ پیش روی دستگاههای اجرایی استان و کشور هستند. مردم لنده دیگر تاب شنیدن آمارهای روی کاغذ را ندارند؛ این بار نگاهها به روزهای آینده، برگزاری نشست رصد مصوبات در معاونت عمرانی استانداری و تبدیل این تصمیمات به کارگاههای فعال عمرانی دوخته شده است تا باور کنند دوران فراموشی دیارشان به پایان رسیده است.