از سنگرهای جنوب تا کوچه‌های بی‌خبر روستا / یادداشتی بر خاطرات سرهنگ بدری
سرهنگ بدری در خاطرات خود می‌نویسد:
«در سال‌های دفاع مقدس، جبهه‌ها از دسترسی به هرگونه امکانات ارتباطی محروم بود و خاستگاه بیشتر ما نیز روستاهایی بود که از ابتدایی‌ترین نیازها همچون جاده، برق، تلفن و پست بی‌بهره بودند.
ارتباط ما با خانه و خانواده تنها پس از پایان مأموریت‌ها یا در فواصل دو تا سه‌ماهه با مرخصی‌های کوتاه‌مدت میسر می‌شد؛ دیدارهایی که رسیدن به آن مستلزم ساعت‌ها و گاه شبانه‌روزها پیاده‌روی سخت در مسیرهای کوهستانی از شهر تا روستا بود.
گاهی نیز این ارتباط تنها با نامه‌ای از طریق همرزمان برقرار می‌شد؛ نامه‌هایی که بیشتر برای کاستن از دلواپسی‌ها تنها حامل خبر سلامتی بود، بی‌آنکه از دردهای پنهان نشانی داشته باشد. بسیار پیش می‌آمد که بیماری در روستایی دوردست، به دلیل نبود پزشک و جاده، بر دوش بستگان یا چهارپایان در میان صخره‌ها جان می‌سپرد و رزمنده‌ای که در خط مقدم بود، تا مدت‌ها یا شاید سال‌ها از داغ از دست دادن عزیز خود بی‌خبر می‌ماند. گاهی نیز در زمان مرخصی، که باید شیرین‌ترین لحظه دیدار می‌بود، خبر ویرانی خانه بر اثر سیل یا زلزله به رزمنده داده می‌شد و این اندوهی مضاعف بر رنج‌های جبهه بود.
این خاطرات زنده، یادآور حقیقتی تاریخی است: محرومان و پابرهنگان، همواره خط مقدم ایثار، جان‌فشانی و ظلم‌ستیزی این مرزوبوم بوده‌اند. آنان که بی هیچ منّتی و در سخت‌ترین شرایط، از همه‌چیز گذشتند تا وجبی از خاک وطن به دست دشمن نیفتد.
امروز مسئولان باید توجه به مناطق محروم و روستاها را در رأس اولویت‌های اجرایی خود قرار دهند تا خدای‌ناکرده غبار غفلت بر آرمان‌های آن ایثارگران ننشیند؛ چرا که به تعبیر نورانی معمار کبیر انقلاب، حضرت امام خمینی (ره):
«فراموش نکنیم که همین مردم، پابرهنه‌ها، طبقات ضعیف و کسانی که در معیارهای مادی جوامع چیزی به حساب نمی‌آیند، صاحبان اصلی کشورند و پیروزی‌های این انقلاب و عزت این کشور به خاطر فداکاری‌های آن‌ها بوده است.»
