" اللَّهُمَّ کُنْ لِوَلِیِّکَ الحُجَهِ بنِ الحَسَن صَلَواتُکَ علَیهِ و عَلی آبائِهِ فِی هَذِهِ السَّاعَهِ وَ فِی کُلِّ سَاعَهٍ وَلِیّاً وَ حَافِظاً وَ قَائِداً وَ نَاصِراً وَ دَلِیلًا وَ عَیْناً حَتَّی تُسْکِنَهُ اَرْضَکَ طَوْعاً وَ تُمَتعَهُ فِیهَا طَوِیلا
اسکات ریتر، افسر پیشین اطلاعاتی تفنگداران دریایی آمریکا و بازرس سابق تسلیحاتی سازمان ملل، در گفتوگویی تحلیلی تأکید کرد که ایالات متحده و شخص دونالد ترامپ بیش از ایران به مذاکرات نیاز دارند و ایران در موضع ضعف قرار ندارد.
او با اشاره به اظهارات مقامات آمریکایی درباره محدودسازی برد موشکهای بالستیک ایران گفت: هرگونه مذاکره درباره توان موشکی، بهمعنای «خلع سلاح» و «خودکشی راهبردی» ایران است، زیرا توان موشکی ستون فقرات بازدارندگی کشور و عامل اصلی جلوگیری از حمله اسرائیل محسوب میشود. به گفته ریتر، چنین شرطی ذاتاً غیرقابل مذاکره و بنبستساز است.
ریتر معتقد است آمریکا توان وارد کردن ضربه قاطع به ایران را ندارد و هرگونه جنگ، هزینههای سنگین و غیرقابل کنترلی برای واشنگتن و تلآویو به همراه خواهد داشت. او تأکید میکند که درگیری نظامی با ایران یک «جنگ انتخابی» برای تأمین منافع اسرائیل است و نه جنگی دفاعی، چراکه ایران نه به آمریکا حمله کرده و نه تهدید مستقیمی علیه آن ایجاد کرده است.
به باور این تحلیلگر آمریکایی، عامل اصلی گرایش واشنگتن به مذاکره، بحرانهای سیاست داخلی آمریکا و نگرانی ترامپ از پیامدهای سیاسی جنگ، بهویژه در آستانه تحولات انتخاباتی و خطر تضعیف موقعیت او در کنگره است.
ریتر همچنین توصیه میکند ایران همزمان با حفظ مسیر دیپلماسی برای خنثیسازی بهانهسازی سیاسی آمریکا، همواره مذاکره را بالقوه «دام» بداند و نیروهای نظامی و اطلاعاتی خود را در بالاترین سطح آمادگی نگه دارد. او تأکید میکند ایران نباید به مقامات آمریکایی اعتماد کند و باید با تقویت روابط راهبردی با روسیه و چین، هزینه هرگونه اقدام نظامی را افزایش دهد.
این افسر سابق اطلاعاتی در بخش دیگری از سخنان خود، به «جنگ ذهنی» غرب علیه ایران اشاره کرده و هشدار میدهد که سرویسهای اطلاعاتی غربی از ابزارهای فرهنگی، رسانهای و ارتباطی برای نفوذ، جذب نخبگان و تضعیف انسجام اجتماعی ایران استفاده میکنند. به گفته او، این جنگ نرم میتواند خطرناکتر از درگیری نظامی باشد، زیرا بدون شلیک گلوله، بنیانهای فکری و فرهنگی جامعه را هدف میگیرد.
ریتر در پایان تأکید میکند که تهدید اصلی علیه ایران لزوماً نظامی نیست، بلکه میتواند تدریجی، پنهان و از مسیر جنگ اذهان و نفوذ فرهنگی دنبال شود؛ تهدیدی که تنها با هوشیاری راهبردی و مدیریت هوشمندانه ارتباطات قابل مهار است.