وقتی زور قانون میشود!
پایگاه خبری آوای رودکوف| در جهانی که سازمان ملل متحد عملاً به کما رفته و قانون جنگل جای حقوق بینالملل را گرفته، زور و قلدری معیار تصمیمگیری شده است. ترامپ نماد عریان این بیقانونی است؛ رئیسجمهوری که به خود اجازه میدهد رئیسجمهور یک کشور مستقل را شبانه در خواب برباید، برای کشورها و جزایر دیگر ادعا بتراشد، از کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس باج و پول زور بگیرد و هر کجا که اراده کند، با همراهی اربابش، رژیم صهیونیستی، آتش جنگ را روشن کند.
اینها استثنا نیست؛ قاعدهی نظم جدیدی است که نظام سلطه بر جهان تحمیل کرده است. خیانتها یکییکی رخ میدهند و نهادهایی که نام «حقوق بشر» و «صلح جهانی» را یدک میکشند، یا ساکتاند یا همدست.
در چنین جهانی، دعوت ایران به «عقبنشینی» نه سادهلوحانه، بلکه خطرناک است. آنهایی که میگویند ایران باید از انرژی هستهای دست بکشد یا درباره توان موشکی خود مذاکره کند، یا واقعیت این دنیا را نمیفهمند، یا آگاهانه نسخه خلع سلاح و تسلیم را برای کشورشان میپیچند.
تجربه پیش روی ماست: لیبی، عراق، افغانستان و دهها کشور دیگر. همه امتیاز دادند، همه عقب نشستند، و در نهایت نه امنیت داشتند، نه استقلال، نه عزت. در دنیایی که قلدری قانون شده، کشوری که ابزار بازدارندگی نداشته باشد، طعمه است.
ایران به دنبال جنگ نیست، اما امنیت خود را به وعده دشمن گره نمیزند. انرژی هستهای صلحآمیز و توان موشکی، ابزار تجاوز نیست؛ سپر دفاعی ملتی است که بارها هزینه اعتماد به آمریکا را پرداخته است.
در جهانی که زور حرف اول را میزند، فقط یک اصل پابرجاست:
یا قوی میمانی و میایستی، یا ضعیف میشوی و لهت میکنند.
و ملت ایران نشان داده است که ایستادن را بلد است.
