" اللَّهُمَّ کُنْ لِوَلِیِّکَ الحُجَهِ بنِ الحَسَن صَلَواتُکَ علَیهِ و عَلی آبائِهِ فِی هَذِهِ السَّاعَهِ وَ فِی کُلِّ سَاعَهٍ وَلِیّاً وَ حَافِظاً وَ قَائِداً وَ نَاصِراً وَ دَلِیلًا وَ عَیْناً حَتَّی تُسْکِنَهُ اَرْضَکَ طَوْعاً وَ تُمَتعَهُ فِیهَا طَوِیلا
پایگاه خبری آوای رودکوف |این شعر روایتگر روحیهی حماسه، ایمان و همبستگی مردمی است که نام شهر و خیابانهایشان با غیرت و ایستادگی گره خورده است.
در این سروده، اکبر دهبان نژادیان با زبانی پرشور از اتحاد، باور و ارادهای میگوید که در دل مردم جاری است و به حماسهای جمعی بدل میشود.
دل به دریا میزنم، یعنی خیابانهای شهر
در خط دشمن شکن، یعنی که میدانهای شهر
در جهادِ اکبرم، هر شب به شب جنگ و جهاد
وعدهی شب های ما، یعنی خیابان های شهر
پشت لانچر نعرهی الله اکبر یا حسین
می زند قلبِ تلاویو، نوکِ پیکانهای شهر
آیههای سبزِ روستا، زَمزَمِ رزمندگان
سورهی اَنا فتحنا، بانگِ قرآن های شهر
سوختِ سِجیل و خرمشهر و فتاح و قدر و رعد
می شود هر شب مهیا، وقت پیمان های شهر
روزِ فتحِ خیبر آمد، ذوالفقار و یا علی
وحدتِ ایرانیان، از شورِ انسان های شهر
می شود آواره دشمن، ضربِ موشک های ما
مُشتِ پولادین ایران از خیابان های شهر