طبیعتِ ما، در انتظارِ هوشیاریِ ماست
پایگاه خبری آوای رودکوف|«خطر، درست در چند قدمی ماست؛ در لابلای علفهای خشکِ دشتها و جنگلهایی که این روزها در تبِ خشکی میسوزند. هر ساله با نزدیک شدن به پایانِ فصلِ خشک، بحرانِ آتشسوزی، طبیعتِ بیزبان را به کامِ مرگ میکشاند. امروز، پیش از آنکه شعلههای بیرحم همه چیز را ببلعند، وقتِ آن رسیده که از مدیریتِ بحران، «تدبیرِ پیشگیرانه» و از تکتکِ ما، «هوشیاریِ مسئولانه» طلب کنیم.»
هموطن گرامی؛سرمایههای طبیعی، میراثی نیستند که به ما ارث رسیده باشند، بلکه امانتی هستند که از نسلهای آینده نزد ما به ودیعه گذاشته شدهاند. تصورِ دشتی سوخته یا جنگلی که تنها سایهای از آن باقی مانده، دردناک است، بهویژه وقتی بدانیم اغلب این فجایع با «یک لحظه درنگ» و «یک احتیاط ساده» قابل پیشگیری بودند.
از متولیان و مدیران بحران:انتظار میرود در این روزهای پرخطر، نگاهِ پیشگیرانه بر رویکردِ واکنشگرایانه پیشی بگیرد. استقرارِ نیروهای گشت و مراقبت در نقاط بحرانی، ایجادِ آتشبرهای لازم در حاشیه جادهها و مراتع، و اطلاعرسانیِ مداوم و شفاف به جوامع محلی، حداقل انتظاری است که برای کاهش خسارات وجود دارد. مدیریتِ بحران در واقعیت، هنرِ «نخواستنِ فاجعه» است، نه فقط اطفایِ آن.
و اما با شما مردم عزیز؛شما صاحبانِ اصلیِ این طبیعت هستید. بیایید در این روزهای حساس، «نگهبانانِ خاموش» باشیم:
- سفر، بدونِ ردِ پا: اگر به دامنِ طبیعت میروید، حتیالامکان از افروختن آتش خودداری کنید. اگر ناچار شدید، از برپایی آن در کنارِ علفهای خشک و زیرِ شاخ و برگ درختان بهشدت بپرهیزید.
- قانونِ طلایی: پیش از ترکِ محل، مطمئن شوید که آتش با ریختنِ مقدار کافی آب و سپس پوشاندن با خاک، کاملاً سرد شده است. دستِ آخر، گرمایِ زمین را با دستِ خود چک کنید.
- پیشگیری از جرقههای غیرمستقیم: بطریهای شیشهای و ظروف فلزی، زیرِ تابشِ مستقیم خورشید مانند ذرهبین عمل میکنند. رها کردنِ آنها در طبیعت، دعوتنامهای برای آتشسوزی است.
- واکنشِ سریع: در صورت مشاهده دود یا آتش، اولین کسی نباشید که از کنارش میگذرید. سریعاً با شمارههای امدادی (۱۵۰۴) تماس بگیرید. هر لحظه تعلل، به معنای از دست رفتنِ هکتارها سرمایهی ملی است.
بیایید این بار، پایانِ فصلِ خشک را با «سبز ماندنِ طبیعت» جشن بگیریم، نه با حسرتِ سوختنِ آن.
به امید روزی که هیچ نگاهی نگرانِ خاکستر شدنِ جنگلها نباشد.
