در تاسوعای سال ۶۱ هجری چه گذشت؟
پایگاه خبری آوای رودکوف|تاسوعا، نهمین روز از ماه محرم سال ۶۱ هجری قمری، یکی از سرنوشتسازترین روزهای واقعه کربلا به شمار میرود. در این روز سپاه عمر بن سعد حلقه محاصره را بر امام حسین(ع) و یارانش در سرزمین کربلا تنگتر کرد و زمینههای نبردی که قرار بود در روز عاشورا رخ دهد، فراهم شد.
در روز تاسوعا، لشکر دشمن با فرمان عبیدالله بن زیاد آماده حمله به خیمههای امام حسین(ع) شد. هنگامی که سپاه کوفه قصد آغاز جنگ را داشت، امام حسین(ع) برادرش حضرت عباس(ع) را نزد آنان فرستاد تا علت حرکتشان را جویا شود. دشمن اعلام کرد که یا باید امام با یزید بیعت کند یا جنگ آغاز خواهد شد.
امام حسین(ع) که به خوبی میدانست هدف سپاه دشمن چیزی جز نابودی او و یارانش نیست، از آنان درخواست کرد تا جنگ را یک شب به تأخیر بیندازند. آن حضرت فرمودند که میخواهند آن شب را به نماز، دعا، تلاوت قرآن و راز و نیاز با پروردگار بگذرانند؛ درخواستی که سرانجام پذیرفته شد و نبرد به روز عاشورا موکول گردید.
تاسوعا همچنین به نام حضرت ابوالفضل العباس(ع) شناخته میشود؛ علمدار وفادار سپاه امام حسین(ع) که در تمام لحظات این محاصره سخت، با شجاعت و وفاداری در کنار امام و اهلبیت ایستاد و مسئولیت حفاظت از خیمهها و کودکان را بر عهده داشت.
شب تاسوعا، که به شب عاشورا پیوند میخورد، شبی سرشار از معنویت و وفاداری بود. امام حسین(ع) در جمع یاران خود خطبهای خواند و با بیان اینکه دشمن تنها با او کار دارد، به یارانش اجازه داد تا اگر میخواهند از تاریکی شب استفاده کرده و میدان را ترک کنند. اما یاران با وفاداری و ایمان اعلام کردند که هرگز امام خود را تنها نخواهند گذاشت.
به این ترتیب، تاسوعای سال ۶۱ هجری قمری روزی بود که آخرین تلاشها برای جلوگیری از جنگ به پایان رسید و یاران امام حسین(ع) خود را برای فداکاری بزرگ در روز عاشورا آماده کردند؛ حماسهای که برای همیشه در تاریخ اسلام و فرهنگ شیعیان به عنوان نماد ایثار، وفاداری و آزادگی ماندگار شد.
