" اللَّهُمَّ کُنْ لِوَلِیِّکَ الحُجَهِ بنِ الحَسَن صَلَواتُکَ علَیهِ و عَلی آبائِهِ فِی هَذِهِ السَّاعَهِ وَ فِی کُلِّ سَاعَهٍ وَلِیّاً وَ حَافِظاً وَ قَائِداً وَ نَاصِراً وَ دَلِیلًا وَ عَیْناً حَتَّی تُسْکِنَهُ اَرْضَکَ طَوْعاً وَ تُمَتعَهُ فِیهَا طَوِیلا
پایگاه خبری آوای رودکوف |در روزی آکنده از اندوه و شکوه، ورودی کربلا صحنهای آفرید که در حافظه تاریخ ماندگار خواهد شد؛ صحنهای از عشق، وفاداری و حماسه. جمعیتی انبوه و پرشور، با فریادهای «لا اله الا الله» و در حالی که پرچمها را بر دوش میکشیدند، به استقبال پیکر رهبر شهید انقلاب آمدند؛ استقبالی که تنها یک بدرقه نبود، بلکه تجلی پیوند عمیق میان خون، ایمان و مقاومت بود.
در آن لحظات، کربلا بار دیگر معنای حقیقی خود را آشکار کرد؛ شهری که همیشه در آغوش خود، مظلومیت را با عزت و شهادت را با جاودانگی معنا کرده است. مردم عراق، با چشمانی اشکبار و دلهایی لبریز از احترام، نشان دادند که راه شهیدان مرز نمیشناسد و پرچم حق، در هر سرزمینی که برافراشته شود، دلهای بیدار را به سوی خود میکشاند.
آنچه در ورودی کربلا رخ داد، فقط یک تجمع نبود؛ حماسهای بود از وفاداری ملتها به آرمان مقاومت. مردمی که آمده بودند تا بگویند خون شهید، خاموش نمیشود و رهبران راه حق، حتی پس از پروازشان نیز در قلبها زندهاند.
این استقبال باشکوه، بار دیگر ثابت کرد که شهیدان، اگرچه در ظاهر از میان ما میروند، اما حقیقت حضورشان تازه آغاز میشود؛ در اشکها، در شعارها، در پرچمها و در دلهای مردمی که راهشان را ادامه میدهند.