تندباد، پرده از سستی دیوار پارک بانوان لنده برداشت
آوای رودکوف | تخریب دیوار پارک بانوان لنده در پی تندباد اخیر، صرفاً یک حادثه عمرانی ساده نیست؛ این رخداد را باید نشانهای نگرانکننده از ضعف در اجرای فنی، سستی در نظارت و بیدقتی در فرآیند ساخت پروژهای دانست که قرار بوده فضایی امن و قابل اتکا برای بانوان این شهر فراهم کند.
بر اساس اطلاعیه منتشرشده، پروژه دیوارکشی پارک بانوان از محل اعتبارات مسئولیتهای اجتماعی صنعت نفت تأمین اعتبار شده و اجرای آن در اختیار ادارهکل نوسازی، توسعه و تجهیز مدارس استان کهگیلویه و بویراحمد قرار داشته است. همچنین اعلام شده که پروژه هنوز تحویل شهرداری لنده نشده است. با این حال، آنچه اکنون در برابر چشم مردم قرار دارد، نه یک توضیح اداری، بلکه تصویری روشن از یک اجرای پرسشبرانگیز و کیفیتی است که apparently تاب یک تندباد را هم نداشته است.
سؤال جدی اینجاست که پیمانکار این پروژه بر چه مبنای فنی و با کدام استاندارد اجرایی، دیواری را احداث کرده که در نخستین آزمون طبیعی، چنین آشکار و پرهزینه فرو میریزد؟ اگر سازهای با این میزان آسیبپذیری اجرا شده، افکار عمومی حق دارد بپرسد که مصالح مصرفی، شیوه اجرا، استحکام سازه و تأییدهای فنی دقیقاً چگونه و بر اساس چه ملاحظاتی انجام شده است.
در این میان، نقش ناظران پروژه کمتر از پیمانکار محل سؤال نیست. ناظری که بر روند اجرا مهر تأیید زده، امروز باید پاسخ دهد که این تأیید بر پایه کدام ارزیابی حرفهای صادر شده است. اگر قرار باشد امضاهای فنی فقط تشریفاتی باشند و نظارت به یک روند کاغذی و بیاثر تقلیل یابد، نتیجه همین میشود: دیواری که باید مایه امنیت باشد، خود به نماد سستی و بیاعتباری بدل میشود.
واقعیت این است که در چنین رخدادهایی، افکار عمومی نه با واژههای اداری قانع میشود و نه با پاسکاری مسئولیت. مردم نتیجه را میبینند؛ دیواری که فرو ریخته، بودجهای که هزینه شده و اعتمادی که آسیب دیده است. وقتی پروژهای با اعتبارات عمومی اجرا میشود، کوچکترین ضعف در کیفیت ساخت، دیگر یک خطای فنی ساده نیست، بلکه تعرض به حقوق مردم و بیاعتنایی به سرمایه عمومی است.
آوای رودکوف صراحتاً از دستگاه قضایی و نهادهای نظارتی استان مطالبه میکند:
۱. برخورد قاطع با پیمانکار خاطی و ناظرانی که ذیل برگههای تأیید این دیوار لرزان را امضا کردهاند.
۲. شفافسازی اداره کل نوسازی مدارس استان در خصوص نحوه انتخاب پیمانکار و کیفیت مصالح بکار رفته.
۳. پایان دادن به بازی «کی بود کی بود من نبودم» میان متولیان ؛ ناظر و پیمانکار ؛ چرا که هزینه این بیتدبیری از جیب مردمی میرود که زیر سایه محرومیت، شاهد بر باد رفتن سرمایههای شهرشان هستند.
آقایان مسئول! دیواری که ریخت، فقط چند تکه آهن و چند متر بلوک و سیمان نبود؛ این اعتماد مردم لنده بود که زیر آوار بیتوجهی شما دفن شد. تندباد آمد و رفت، اما لکه ننگ این مهندسی سست بر پیشانی عاملان آن باقی خواهد ماند.
هر چند که امیدی نیست