در رثای امیر سرتیپ دوم شهید مجید کاظمی خلبان سوخو ۲۴ ارتش
آوای رودکوف |برخی نامها تنها در شناسنامه یک انسان نمیمانند؛
آنها در حافظه یک ملت حک میشوند.
نام امیر سرتیپ دوم شهید مجید کاظمی از همان نامهاست؛ نام مردی که شجاعت را نه در سخن، که در عمل معنا کرد، مردانگی را نه در ادعا، که در وفاداری نشان داد، و بزرگی دل را نه در شعار، که در ایثار به اثبات رساند.
امیر سرتیپ دوم خلبان مجید کاظمی، خلبان یکی از جنگندههای سوخو ۲۴ ایرانی که در جریان حمله ۱۱ اسفند سال گذشته، خسارات سنگینی را به پایگاه العدید آمریکا در کشور قطر وارد کردند،این عملیات در پاسخ به حملات ارتش آمریکا و رژیم صهیونیستی انجام شد و خسارات سنگینی به پایگاه العدید وارد کرد.
پروازی که بازگشتش با آتش و خطر گره خورد و سرنوشتش با نام شهادت پیوند خورد.
در مسیر بازگشت، جنگنده او بر فراز خلیج فارس هدف قرار گرفت و از همان زمان، چشمهای بسیاری در انتظار خبری از آن خلبان غیور ماند.
ماهها جستوجو، پیگیری و امید ادامه داشت تا سرانجام، پس از بررسیهای تخصصی و آزمایش DNA، هویت پیکر این خلبان سرافراز تأیید شد و شهادتش به صورت رسمی احراز گردید.
اینجاست که مردم میفهمند چرا از او با احترام، افتخار و اندوه یاد میشود؛
چرا نامش بر زبانها میماند؛
و چرا این داغ، تنها داغ یک خانواده نیست، بلکه اندوه یک ملت است.
شهید مجید کاظمی، مرد میدانهای سخت بود؛
از آنان که وقتی خطر نزدیک میشود، قامتشان خم نمیشود.
شجاعت او تنها در نشستن بر کابین یک جنگنده نبود؛
شجاعت او در آن روح بزرگ و استواری بود که مسئولیت را بر آسایش ترجیح میداد و در لحظههای دشوار، مردانه بر عهد خویش میایستاد.
او از تبار مردانی بود که دلشان برای خودشان نمیتپد؛
دلشان برای مردم، برای شرف، برای مسئولیت و برای میهن میتپد.
از دل بزرگ او باید گفت؛
دلی که بیگمان در کنار صلابت نظامی، سرشار از عاطفه، نجابت و اخلاص بود.
مردانگیاش فقط در میدان خطر جلوه نداشت؛
در مرامش بود، در وفای به عهدش بود، در سکوت باوقارش بود، در انتخاب راهی بود که پایانش شاید بازگشت نباشد، اما عزت و سربلندی در آن موج میزند.
چنین مردانی با مرگ خاموش نمیشوند؛
بلکه با شهادت، به زندگی بلندتری در یاد مردم میرسند.
بازگشت پیکر این شهید پس از ماهها دوری از وطن، رویدادی فقط برای یک خبر نیست؛
بازگشت یک نام است، بازگشت یک افتخار است، بازگشت تکهای از غرور یک ملت است.
او هرچند دیر به آغوش خاک میرسد، اما بسیار زودتر از آن، در دل مردم جای گرفته است.
پیکر او بازمیگردد، اما راه و نامش هرگز از این سرزمین جدا نشده بود.
و چه باید گفت از خانواده این شهید بزرگوار؛
از خانهای که چنین مردی را به جامعه هدیه داد،
از پدر و مادری که بذر شرافت، ایمان و استقامت را در وجودش کاشتند،
از همسر و فرزندانی که ماهها با امید و اشک، با دعا و دلتنگی، چشمانتظار ماندند،
و از عزیزانی که بار سنگین فراق را با صبری بزرگ بر دوش کشیدند.
در ستایش خانواده شهید، همین بس که عظمت فرزندان این سرزمین، بیتردید ریشه در دامان پاک و صبور خانوادههایشان دارد.
خانواده شهید مجید کاظمی تنها صاحبان یک داغ نیستند؛
آنان صاحبان یک افتخار بزرگاند.
رنج انتظار را تحمل کردند، با اندوه زیستند، اما نام عزیزشان را با سربلندی بر زبان آوردند.
این صبر، خود شکلی از ایثار است؛
ایثاری خاموش، اما عظیم.
امروز وقتی از شهید مجید کاظمی سخن میگوییم، از یک خلبان صرف سخن نمیگوییم؛
از مردی سخن میگوییم که در روز آزمون، مردانه ایستاد؛
از دلی سخن میگوییم که بزرگ بود؛
از روحی سخن میگوییم که بلند بود؛
و از خانوادهای سخن میگوییم که در سوگ، نیز باوقار و استوار ماند.
یادش گرامی، نامش جاودان، راهش روشن و خاندانش سرافراز باد.
