قربانگاهِ «برمالوان»؛ چند جوان دیگر باید فدایِ بیتدبیری شوند؟
پایگاه خبری آوای رودکوف:حادثه اخیر غرقشدگی جوان ۲۷ ساله در دریاچه برمالوان بهمئی، فراتر از یک خبر تلخ یا یک حاشیه خبری معمول، سندی است بر قصور آشکار مدیریتی که سالهاست در سایه بیتوجهیها، جان هماستانیهای ما را به بازی گرفته است.
دکتر سیدصادق دانش، رئیس هیئت نجاتغریق و غواصی کهگیلویه و بویراحمد، در سخنان اخیر خود پرده از حقیقتی برداشته که اگرچه دردناک است، اما تعجبآور نیست. او صراحتاً از «دستبسته بودن» تیمهای امدادی استان سخن گفت و تأکید کرد که سالهاست فریادِ نیاز به تجهیزات تخصصی، در راهروهای ستاد بحران استان بیجواب مانده است.
سوال اصلی اینجاست: چگونه استانی با این حجم از منابع آبی و دریاچههای متعدد، هنوز باید در دقیقه ۹۰ عملیات امداد، چشمانتظار رسیدن نیروهای کمکی از استانهای همجوار بماند؟ آن هم در شرایطی که طبق گفته آقای دانش، استان ما از ظرفیت بزرگ ۶۶ غواصِ کارآزموده و متخصص برخوردار است؛ اما این ظرفیت ارزشمند انسانی، به دلیل نبود حداقل تجهیزات تخصصی، عملاً فلج شده است.
مدیریت ستاد بحران استان باید پاسخگو باشد که هشدارهای مکرر و مکاتباتِ سالهای گذشته، در کدام پوشه خاک میخورند؟ دکتر دانش بهدرستی اشاره کرد که در حوادث آبی، «ثانیهها» سرنوشتساز هستند. وقتی برای تهیه یک ست غواصی ساده، میانِ بوروکراسی اداری و جلسات بیخروجی گیر میکنیم، عملاً در حالِ خریدنِ زمان برای مرگِ جوانانمان هستیم.
اینکه خانوادهای داغدار شود و در همان لحظاتِ اضطرار، به جای امکاناتِ بومی، منتظرِ امداد از استان دیگر بمانیم، چیزی جز تحقیرِ مدیریت استان نیست. آیا باید منتظرِ قربانیان بیشتری باشیم تا بودجهای که صرفِ امور کماهمیتتر میشود، به تجهیزِ تیمهای نجاتغریق اختصاص یابد؟
جناب مسئول! حادثه برمالوان یک هشدار بود. مدیریتِ بحران، یعنی پیشبینی و آمادهسازی، نه تماشای دستبسته صحنههای غمانگیز. افکار عمومی دیگر وعدههای تکراری را نمیپذیرد؛ امروز وقتِ پاسخگویی و اقدام فوری است، نه جلساتِ بیپایانی که خروجیاش تنها داغِ خانوادههای داغدار است.
